Columns
Zaterdag was weer zo’n dag. Zo’n dag waarop je jezelf drie keer afvraagt of jij degene bent die het verkeerd ziet, of dat het jeugdvoetbal collectief de weg kwijt is. Een dag van verbazen, verbazen en nog eens verbazen. En vooral: denken van waar gaat dit in godsnaam over?
Donkere dagen, donker beleid — een rode kaart voor het jeugdvoetbal
Het zijn, zoals men dat zo mooi zegt, de donkere dagen voor kerstmis. Dagen waarin de ochtend lang donker blijft en de avond zich al vroeg aandient. Dagen waarop je kinderen het liefste nog even onder een warm dekbed laat liggen. Maar in het amateurvoetbal lijkt men soms een andere kalender te hanteren, één waar gezond verstand en menselijkheid zijn weggestreept. Want op zaterdag 13 december worden Tim en zijn vriendjes van De Heracliden JO7,kinderen van zes en zeven jaar oud!, om 08.15 uur in Noordwolde verwacht voor een mini-toernooi dat om 08.30 uur begint. JO7. Half negen. In december. Buiten.
De Beleving verdwijnt: Een waarschuwend signaal voor het voetbal van morgen
Gisteren, zaterdag 6 december, was weer zo’n dag. Zo’n dag waarop je,zonder dat je het plant, opnieuw geconfronteerd wordt met een ontwikkeling in het voetbal die steeds moeilijker te negeren is. Een ontwikkeling die schuurt, verbaast en ergens zelfs een beetje pijn doet. Een ontwikkeling die draait om één woord: beleving. En meer nog, het langzaam verdwijnen daarvan.
Wanneer durft een club eindelijk eens “nee” te zeggen?
Nog twee speelronden te gaan en dan heeft ook de JO7-1 van De Heracliden winterstop. Een winterstop die, eerlijk is eerlijk, voor deze leeftijdscategorie nooit heel lang duurt. Op zaterdag 24 januari 2026 gaat namelijk alweer de derde fase van het seizoen 2025-2026 van start. De rustpauze die in andere sporten nodig wordt geacht als hersteltijd, is in het jeugdvoetbal vooral een praktisch hiaat in het drukke schema dat de KNVB jaar in, jaar uit, over de velden uitstort.
Wanneer schema’s ontsporen: vreemde situaties en sluimerende competitievervalsing in de B-categorie
Wie meerdere competities in de B-categorie volgt, ziet het regelmatig gebeuren: discussies, irritaties en vraagtekens rond het aantal gespeelde wedstrijden van bepaalde teams. Op Puurvoetbalonline krijg ik met enige regelmaat reacties binnen. Soms instemmend, soms kritisch, en soms wijzend op situaties die op zijn minst opmerkelijk zijn. Een treffend voorbeeld daarvan speelt zich momenteel af in de reserve derde klasse 1 en de zesde klasse poule 14.
Douchen op de club? Ja natuurlijk!!
Douchen na een training of wedstrijd. Ja, natuurlijk. Althans… dat dacht ik. Maar tegenwoordig lijkt het alsof een groeiende groep spelers, hele volksstammen! , allergisch is geworden voor een straal warm water in de kleedkamer. Ze sprinten na het laatste fluitsignaal linea recta naar de auto of fiets, druipend van het zweet, modder, regen en… missen het groepsgevoel.
Ode aan Martine: ‘Have Fun!’
Wanneer je elkaar geen ruimte geeft, is zelfs het grootste huis te klein. Het is een zin die in mijn gedachten vaak langskomt, en toch heb ik hem nooit echt gevoeld. Niet omdat hij niet waar is, maar omdat het een zin is die in ons geval volledig overbodig is. Ons leven, ons huis, onze manier van samen zijn draait namelijk precies om het tegenovergestelde. Wij geven elkaar ruimte, soms bewust, vaak vanzelfsprekend, en juist daardoor voelt ons huisje aan de Peperweg in Ezinge groot genoeg voor drie omdat ook Bietsj onderdeel van ons leven is.
De KNVB en het eeuwige gemis aan gezond verstand
Het waren nog de tijden dat SV Bedum CVVB heette, dat een trainingskamp in Marbella iets was waar supporters over napraatten alsof de club zojuist de Champions League had bereikt. Een paar foto’s van palmbomen, een oefenpotje tegen een half Spaans vriendenteam, en de illusie dat je als amateurclub “professioneel bezig” was,het had iets magisch. Maar zoals dat gaat met magie: vroeg of laat wordt het normaal. En tegenwoordig hoort een trainingskamp in de winterstop bij het amateurvoetbal zoals een derde helft , het biertje en de gehaktbal dat al jaren doen.
Bondscontributie Walking Footballers een dure misser voor veel clubs
Het was enkele weken geleden dat ik het bestuur van SV Bedum liet weten dat ik niet langer van plan was om bondscontributie als Walking Footballer te betalen. De reden was simpel, maar frustrerend: mijn irritatie over het niet beantwoorden van een nette mail die ik had gestuurd. Daarin uitte ik mijn verbazing over de selectie die Nederland op het WK Walking Football zou vertegenwoordigen. Een selectie zonder vertegenwoordiging uit de Noordelijke provincies, en daarmee ook zonder iemand als Jan van Woudenberg, de onbetwiste beste coördinator en animator van het Walking Football in de regio rond Bedum en die ik dat meer dan had gegund.
Telefoongesprekken
Sinds de herstart van Puurvoetbalonline in augustus van dit jaar is er bijna geen week voorbijgegaan zonder een telefoongesprek over het amateurvoetbal. Soms zijn het korte gesprekken, soms duren ze langer, maar altijd raken ze een snaar. Het zijn gesprekken die ik koester, omdat ze gaan over een onderwerp dat als een rode draad door mijn leven loopt: het amateurvoetbal in onze regio. Het gebied dat ik gemakshalve maar even aanduid als het verspreidingsgebied van de Ommelander Courant.