Afgelast. Het is zonder twijfel hét woord dat de eerste maand van 2026 heeft gedomineerd binnen het amateurvoetbal. Een woord dat meer losmaakt dan menig rode kaart, trainerswissel of competitieranglijst. En wie dacht dat februari daar verandering in zou brengen, komt bedrogen uit. Want ook in het eerste weekend van deze maand is het weer raak.

Een uitslag, Groen Geel–FVV 4-0, die alles zegt.
En tegelijk helemaal niets. Want wie alleen naar het scorebord keek op zondag 1 februari, heeft het duel in zondag 5C niet begrepen. Dit was geen voetbalwedstrijd. Dit was een toneelstuk. Slecht geregisseerd ook. Met winnaars, verliezers en vooral heel veel verliezers die niet eens op het veld stonden.

Kaboutertraining voor 3-jarigen: te zot voor woorden

Dat het woord verbazen sinds de herstart van Puurvoetbalonline steeds vaker voorbij komt, verbaast mij eigenlijk steeds minder. Het is inmiddels een vast onderdeel geworden van het amateurvoetbal. We verbazen ons over afgelastingen, over kunstgras dat toch onbespeelbaar blijkt, over beleidsplannen waar niemand om vroeg. Ik verbaasde mij zelfs in een weekend, dit weekend, waarin de meeste voetbalteams het verloren van winterse omstandigheden. Dat zegt eigenlijk al genoeg.

“Eind november tot eind februari winterstop. Clubs moeten om tafel om dit te dwingen!”
Dit statement werd geplaatst onder een op Facebook geplaatst artikel van puurvoetbalonline.. Kort. Helder. En vooral: pijnlijk raak.

Wanneer je dit weekend consul van dienst bent, hoef je niet eens op te staan. Geen rondjes langs het veld, geen discussies met een scheidsrechter die beweert dat het “bij hem in de tuin ook nog meeviel” , je hoeft ook geen filmpjes opnemen om te laten zien dat je op het veld bent en er zijn al helemaal geen twijfelgevallen omdat de zon plots doorbreekt en iemand roept dat het “toch nog best kan”.

Het voetbalseizoen is na een korte winterstop weer begonnen en daarmee ook het mij verbazen. Niet het gezonde soort verbazing, maar die diepe, vermoeiende verbazing waarbij je hoofd langzaam heen en weer schudt en je denkt: dit kan toch niet waar zijn. En toch is het elke week weer raak.

Van alle competities op zaterdag springt zaterdag 5E er dit seizoen uit. Niet vanwege het niveau, niet vanwege het spektakel, maar vanwege de simpele constatering dat deze klasse nu al met de rug tegen de muur staat. Dertien ploegen, zeven clubs die pas negen wedstrijden hebben gespeeld en een kalender die tot 23 mei geen enkele ademruimte meer biedt. Het is passen, meten en vooral hopen dat het weer meewerkt. En laat dat nou net iets zijn waar we in onze regio historisch gezien niet zo goed in zijn.

Maandagmorgen. De koffie is nog net te heet, de twee wedstrijdverslagen voor de Oostermoer zijn richting redactie gestuurd en dan is er ineens tijd. Tijd om eens wat cijfers naast elkaar te leggen. Zomaar even wat speurwerk, niets wetenschappelijks hoor, maar wel onthullend genoeg om je wenkbrauwen langzaam richting haargrens te zien verdwijnen.

Code oranje. Twee woorden, één duidelijke boodschap: gevaarlijk weer. Geen nuance, geen ruimte voor interpretatie, geen “maar we kijken het nog even aan”. Het KNMI is doorgaans niet hysterisch aangelegd. Als zij code oranje afgeven, dan is dat omdat de kans op schade, overlast en gevaarlijke situaties groot is. Niet misschien. Groot. En toch bleef het stil. Vanuit Zwolle, waar district Noord wordt aangestuurd, geen actie. Geen richtlijn. Geen duidelijk signaal naar verenigingen. Want ja, er kon toch ‘gewoon’ gevoetbald worden.

Lees meer

Dit is mij in bijna negentien jaar verslaggeverschap nog nooit overkomen. Dat ik blij was dat ‘mijn’ wedstrijd was afgelast. Niet omdat ik bang ben voor een beetje kou, verslaggevers zijn geen porseleinen poppetjes, maar omdat gezond verstand eindelijk eens won van koppigheid, regeltjes en bestuurlijke borstklopperij..