Wie, zoals ik, vrijwel ieder weekend ergens langs de lijn staat bij een duel in het amateurvoetbal, kijkt allang nergens meer van op. Of beter gezegd: bijna nergens meer van op. Want af en toe duikt er toch weer iets op waarvan je denkt: dit kan toch niet waar zijn?

Er zijn van die momenten dat je denkt: kijken we bij de KNVB eigenlijk nog wel naar wat er in de praktijk gebeurt? Of wordt beleid tegenwoordig uitsluitend gemaakt vanuit een bureaustoel in Zeist, ver weg van modderige velden, vrijwilligers die zich uit de naad werken en clubs die al decennialang hun eigen cultuur hebben opgebouwd?

De tweede seizoenshelft is begonnen. De velden worden weer wat groener, de wind blijft zoals hij in maart hoort te zijn, soms nog snijdend en meedogenloos , en in de bestuurskamers wordt minstens zo stevig gevoetbald als op het gras. Want met het hervatten van de competitie begint ook een van de mooiste nevenactiviteiten van het amateurvoetbal: het verbazen. Niet het lichte soort, waarbij je glimlachend je wenkbrauw optrekt. Nee, het diepe soort. Het soort waarbij je hoofd langzaam heen en weer gaat en je mompelt: dit kan toch niet waar zijn. En toch is het elke week weer raak.

Het was een doodgewone zaterdagmorgen toen ik door RTV Noord werd gevraagd om mijn licht te laten schijnen over de aanstaande fusie tussen FC LEO, Kloosterburen en VVSV’09. Een fusie die symbool staat voor hoe kwetsbaar het amateurvoetbal in onze regio inmiddels is geworden. Minder leden, minder vrijwilligers, hogere kosten. Maar wat ik die ochtend tegenkwam, was misschien nog wel schrijnender dan dalende ledentallen: het zoveelste bewijs dat de bovenbouw van het jeugdvoetbal is verworden tot een bestuurlijk experiment zonder oog voor realiteit.

In een scheidsrechterspakje en met een fluit in de mond bén je geen vrijwilliger meer die we uit beleefdheid ontzien. Dan ben je arbiter. Dan sta je binnen de lijnen . En ja, dan mag je beoordeeld worden. Sterker nog: dan móét je beoordeeld worden. Wie dat niet trekt, moet het pakje in de kast laten hangen.

Zesde klasse F, poule 19. Tien ploegen. Dat is geen hogere wiskunde. 2 x 5 = 10. Vijf wedstrijden per speelronde. Vol programma. Klaar. Toch? Mis!

 

Het was weer zo’n weekend. Zo’n weekend waarvan je op vrijdag al weet: dit gaat gedoe opleveren. Het weekend van 14 en 15 februari. Zaterdag kon er hier en daar nog redelijk gevoetbald worden. Maar in de nacht naar zondag vroor het een graad of zeven. En wie zondagochtend om elf uur naar buiten keek, wist genoeg: dit wordt op kunstgras voetballen of niet

Dacht ik.

Het was vorige week dat ik een document kreeg toegestuurd over de verschillen tussen Generatie X en Generatie Z. Geen wereldschokkende inzichten, geen wetenschappelijke doorbraken, maar wel een rake schets van twee tijdperken die verder uit elkaar liggen dan we soms willen toegeven. Terwijl ik het las, herkende ik vooral de vertaalslag naar het amateurvoetbal. Want daar, langs de lijn en in de kleedkamer, zie je het verschil misschien wel het duidelijkst.

Het was zondagmiddag, zo’n dag waarop zelfs de thermometer het opgeeft en besluit dat min zeven in de nacht  ook gewoon min Siberië genoemd mag worden. Terwijl ik mezelf in lagen hulde waar een gemiddelde poolreiziger jaloers op zou zijn – polo, trui, gewatteerd vest, winterjas , dacht ik nog: er zijn grenzen. Grenzen aan kou. Grenzen aan gezond verstand. Grenzen aan wat je een mens in hemelsnaam aandoet voor een potje in de vijfde klasse.

Ik voel een column aankomen. En niet zo’n lauwe, halfzachte beschouwing waarin we elkaar vriendelijk toeknikken en zeggen dat “de tijden nu eenmaal veranderen”. Nee. Een column met koude tenen en stijve hamstrings. Een column over een fenomeen dat zich stilletjes heeft genesteld langs de Nederlandse amateurvelden: de verdwijnende trainingsbroek.