Ik heb het al vaker gezegd: wie een eigen website beheert, draagt ook verantwoordelijkheid voor wat er op die website verschijnt. Hetzelfde geldt voor de sociale mediakanalen van een voetbalvereniging. Er is altijd iemand die op de knop ‘plaatsen’ drukt. En precies die persoon zou zich, voordat een wedstrijdverslag online verschijnt, één simpele vraag moeten stellen: moeten we dit eigenlijk wel publiceren?Dat lijkt een eenvoudige vraag, maar als je tegenwoordig door de clubsites en sociale media van voetbalverenigingen scrolt, krijg je soms het idee dat die vraag helemaal niet meer wordt gesteld.

 

Het was zaterdag dat het in de bestuurskamer van SIOS opeens ter sprake kwam. Niet een transfer, niet een scheidsrechterlijke beslissing, niet de vraag of het eerste elftal drie punten zou pakken. Nee, het ging over iets wat steeds vaker opvalt in het jeugdvoetbal: de enorme uitslagen in vooral de onderbouw. Een onderwerp waar je als voetballiefhebber niet vrolijk van wordt.

Geen mobiele telefoons in de kleedkamers. Ik las het gisteren op een clubsite en dacht: kijk, daar kan ik me nou volledig in vinden. Een besluit van een club waar je eigenlijk alleen maar achter kunt staan. Want een kleedkamer moet een plek zijn waar iedereen zich thuis mag voelen. Waar je jezelf kunt zijn, zonder dat je bang hoeft te zijn dat iemand met een telefoon in de hand opnames maakt, foto's neemt of op een andere manier de privacy van een ander aantast. Tot zover dus helemaal eens.

 

Waar voor de A-categorie in district Noord de competitie in het weekend van 12 en 13 september begint, is dat voor de teams die uitkomen in de senioren-B-categorie een week later. Een nieuw seizoen staat dus voor de deur. Nieuwe indelingen, nieuwe wedstrijden, nieuwe kansen en hopelijk vooral veel voetbalplezier. Maar er is ook iets anders dat met de start van een nieuw seizoen weer begint: mijn kritische blik op de B-categorie.

Ik zag het vanmorgen echt staan. Op Facebook. De O10-2 van GVAV Rapiditas had met maar liefst 2-30 gewonnen van een team van leeftijdsgenoten van een team van de samenwerkende verenigingen van Coendersborg. 2-30. Laat dat getal eens rustig op je inwerken. Twee tegen dertig.

De stelling ‘aan de arbitrage in de Eredivisie is geen touw aan vast te knopen’ vind ik eerlijk gezegd lastig te beantwoorden. Niet omdat ik het antwoord niet weet, maar omdat ik nooit een volledige wedstrijd uit de Eredivisie bekijk. Een wedstrijd van begin tot eind op TV bekijken ? Dat is bij mij inmiddels zeker tien jaar geleden, als het niet langer is.

 

Het jeugdvoetbal is dit weekend weer begonnen. Voor duizenden kinderen betekent dat: voetbaltas pakken, scheenbeschermers om, voetbalschoenen aan en vooral heel veel zin om weer achter die bal aan te rennen. Voor ouders en grootouders betekent het: langs de lijn staan, aanmoedigen, genieten en soms met verbazing kijken naar wat zich binnen de lijnen afspeelt.

Het was al vrij snel nadat mijn artikel ‘Wanneer een keeperstenue niet klopt’ op Puurvoetbalonline was verschenen dat er reacties kwamen. Reacties van bezoekers van Puurvoetbalonline die het met mij eens waren dat een keeperstenue voor een doelman, en zeker voor een doelman van een selectieteam, goed moet voelen..

 

De laatste maanden, maar zeker de laatste weken, hangt het woord fusie als een donkere wolk boven het voetballandschap in het noorden van de provincie Groningen.

 

Stelling van de week: een keeperstenue dat qua kleurstelling niet klopt, zegt iets over de keeper.
Misschien is het een tik. Of misschien ben ik gewoon ouderwets. Maar wanneer ik tegenwoordig over de socials van voetbalclubs scroll en foto’s van wedstrijden voorbij zie komen, gebeurt het regelmatig dat ik even moet stoppen. Niet vanwege een fantastische redding, een schitterend doelpunt of een bijzondere actie, maar vanwege het keeperstenue. Dan denk ik met regelmaar: welke kleurenblinde heeft dit tenue bij elkaar gezocht?