Soms is de setting er niet naar om ergens over te beginnen. Je zit in de bestuurskamer of staat als verslaggever langs de lijn Dat is niet het moment geschikt om een discussie te starten over contributies, regels en bonden. Maar dat betekent niet dat de vragen verdwijnen. Sterker nog, sommige vragen blijven knagen. Voor mij geldt dat zeker als het gaat over de afdracht die je als Walking Footballer betaalt. Want hoe langer ik erover nadenk, hoe onbegrijpelijker ik het vind.

Wie tegenwoordig door de competities van het seniorenvoetbal in de B-categorie scrolt, kan moeilijk om één conclusie heen: het systeem kraakt aan alle kanten. Competities worden niet uitgespeeld, wedstrijden worden doordeweeks ingehaald, teams trekken zich terug en het aantal spelers dat bereid is om een volledig seizoen te investeren in een traditionele competitie neemt zichtbaar af. Toch blijven we vasthouden aan een opzet die steeds minder aansluit bij de werkelijkheid van het moderne amateurvoetbal. Misschien is het daarom tijd voor een fundamentele koerswijziging.

 

Vier competities. Vier voorbeelden. Vier keer dezelfde conclusie: het seniorenvoetbal in de B-categorie is zichzelf opnieuw voorbijgelopen. Kijk alleen al naar de cijfers.

 

Afgelopen zondagmiddag, langs de lijn bij het reünieduel voor oud-trainer Louis Koorenhof, kwam Puurvoetbalonline ter sprake. Niet vanwege een prijs, een jubileum of een gezellig voetbalfeestje met een hapje en een drankje. Nee, het ging over iets anders. Het ging over het benoemen van zaken die volgens velen allang normaal zijn geworden, maar die in werkelijkheid helemaal niet normaal zouden moeten zijn.

 

Er zijn onderwerpen waar in het jeugdvoetbal liever niet te hardop over wordt gesproken. Dit is er zo één. Het sjoemelen met leeftijden in de onderbouw van het jeugdvoetbal.

Ik heb iets met het cijfer 13. Al zolang ik me kan herinneren voelt dat getal voor mij anders dan voor veel andere mensen. Waar de één een stap opzij zet als hij kamer 13 ziet, of liever niet op vrijdag de dertiende een belangrijke afspraak maakt, heb ik dat gevoel nooit gehad. Integendeel zelfs. Als voetballer koos ik steevast voor rugnummer 13. Niet omdat ik daarmee iets wilde bewijzen of omdat ik bewust tegen bijgeloof aanschopte. Het voelde gewoon goed. Alsof dat nummer bij me hoorde.

 

“Deze selectie was te goed om te degraderen.” Met die paar woorden meende een woordvoerder van een supportersgroep het ontslag van een trainer te kunnen verklaren. Alsof hij de technische evaluatie had geleid. Alsof hij de gesprekken met spelers had gevoerd. Alsof hij inzicht had in budgetten, blessures, interne conflicten, vormcurves en bestuurskeuzes. Maar vooral: alsof het zijn taak was. Het is een ontwikkeling die al jaren sluipend gaande is in het Nederlandse voetbal en inmiddels zorgwekkende vormen aanneemt. Supporters zijn allang niet meer alleen supporters. Ze gedragen zich steeds vaker als aandeelhouder zonder aandelen, bestuurder zonder verantwoordelijkheid en technisch directeur zonder kennis van zaken. En clubs laten het gebeuren

Dit weekend was er weer zo één. Zo’n weekend waarvan je op voorhand al weet dat er verhalen ontstaan die verder gaan dan een uitslag of een stand op de ranglijst. Een weekend waarin afscheid, weemoed, plezier en ergernis moeiteloos door elkaar liepen. Kortom, een bijzonder weekend langs de lijn.

 

Er bestaat in het voetbal een hardnekkige romantische ziekte. Clubs blijven geloven dat een grote oud-speler automatisch een goede trainer, coach of uithangbord wordt. Alsof een verleden vol slidings, doelpunten en clubliefde vanzelf leiderschap, discipline en voorbeeldgedrag oplevert. Maar een goed paard is nog geen ruiter. En een groot voetballer is nog geen goede trainer. Toch trappen veel clubs er telkens weer in.

Het amateurvoetbal kent vele gezichten. Van stampvolle sportparken op zaterdagmiddag tot koude reservevelden waar een man of twintig langs de lijn staat. Van strijd, passie en kameraadschap tot de absolute onderkant van vrijblijvendheid waar niemand zich nog ergens druk om lijkt te maken. Want hoe lang accepteren we nog dat complete competities in de B-categorie verworden zijn tot een administratief spelletje van appgroepen, afmeldingen en schriftelijke uitslagen?