"Dit was de week van…" Het klinkt als de titel van een televisieprogramma. Misschien bestaat het al, maar eerlijk gezegd weet ik dat niet. Door omstandigheden bracht ik deze week wat meer tijd door voor de televisie dan me lief was. Daar kwamen de sociale media nog eens bovenop. Aan het einde van de rit bleef één conclusie overeind: dit was de week waarin opnieuw pijnlijk duidelijk werd hoe groot de kloof is geworden tussen het voetbal en de mensen die het spel ooit groot maakten. Want waar supporters praten over passie, verenigingen en spelplezier, praten bestuurders over verdienmodellen en groeistrategieën. Dat zegt eigenlijk alles.

Ik verbaas mij eigenlijk nergens meer over als het om Gianni Infantino gaat. De man lijkt zich met iedere nieuwe actie verder te verwijderen van waar voetbal ooit voor stond. Wat mij inmiddels minstens zo veel stoort, is de houding van de KNVB. Een bond die zich zonder enig zichtbaar ongemak blijft scharen achter alles wat deze bestuurder met de internationale voetbalsport uithaalt.

 

Op zaterdag 29 augustus gaat het voetbalseizoen 2026-2027 voor clubs in de A-categorie officieel van start. Voor mij begint het seizoen eigenlijk al veel eerder. Zodra de competitie-indelingen bekend zijn en de voorbereidingen bij de clubs beginnen, weet ik dat ook voor mij een mooie periode aanbreekt: het maken van de voetbalbijlages. Een periode waar ik ieder jaar weer enorm naar uitkijk.

 

Dankzij Chris Woerts zijn wij als Ziggo-abonnee tegenwoordig in het bezit van ESPN 1, 2, 3 én 4. Een prachtig cadeau voor iedere voetballiefhebber(zegt men). Toegegeven, in deze periode van het jaar is het programma-aanbod nog niet om over naar huis te schrijven. Hier en daar een oefenwedstrijd, wat buitenlandse competitie en vooral heel veel analyses over clubs die nog in de voorbereiding zijn. 

 

Het is momenteel nog rustig op de velden van het amateurvoetbal. De meeste ‘transfers’ zijn inmiddels beklonken, nieuwe selecties zijn gevormd en spelers en trainers genieten van een welverdiende voetbalvakantie. Voor veel voetballers begon die periode al in het weekend van 23/24 mei, direct na het afsluiten van de competitie.

Er zijn wereldkampioenschappen die je je hele leven meedraagt. En er zijn WK's die nog bezig zijn voordat je ze eigenlijk alweer bent vergeten. Voor mij hoort dit WK zonder enige twijfel in die laatste categorie.

Er zijn nieuwsberichten die je ziet aankomen. Niet omdat je over een glazen bol beschikt, maar omdat je de contouren al jaren ziet vervagen. Het besluit van RTV Noord om te stoppen met de live radioverslagen van FC Groningen is zo'n bericht. De verontwaardiging was groot. Sociale media liepen vol. Alsof een oude vriend definitief afscheid had genomen. Heel eerlijk? Ik haalde mijn schouders op.

 

Voetbal is emotie. Dat zeggen we al jaren. En het is ook zo. We juichen, we vloeken, we mopperen op de scheidsrechter, we vinden de trainer een tactisch wonder of juist een complete prutser. Op zaterdag en zondag lopen de emoties soms net zo hoog op langs een amateurveld als op zondagmiddag in een vol stadion. Maar soms kom je iemand tegen die je weer even laat beseffen dat er grenzen zijn aan wat we normaal zijn gaan vinden. Afgelopen zaterdag was zo'n moment.

Het was september 1988 toen ik mij mocht melden voor het toelatingsexamen voor de cursus Jeugdvoetbaltrainer. Dat examen bestond uit twee onderdelen: een theoretisch gedeelte met vragen over de spelregels, trainingsleer en coaching, en een praktijkgedeelte waarin je moest laten zien dat je zelf over voldoende technische vaardigheden beschikte. Tegenwoordig klinkt dat misschien vanzelfsprekend, maar destijds was het een duidelijke boodschap van de KNVB: wie jeugdspelers wil opleiden, moet zelf ook weten waar hij over praat en de basis van het spel beheersen.

De KNVB presenteerde trots de nieuwste tuchtcijfers. Afgelopen seizoen werden 1.193 zware tuchtzaken behandeld. Dat zijn er 35 meer dan een jaar eerder en 113 meer dan twee seizoenen geleden. Maar, zo luidt de geruststellende conclusie, relatief gezien zijn de problemen niet toegenomen. Er werden immers ook meer wedstrijden gespeeld. Op papier klinkt dat logisch. In de praktijk is het complete onzin.