De stelling van de week van Jan ten Caat: het is een verrijking dat een vrouw als hoofdtrainer actief is in een top-5 competitie, krijgt de laatste tijd extra aandacht door de aanstelling van Marie-Louise Eta bij Union Berlin in de Bundesliga. Het is zonder twijfel een opvallende en in zekere zin historische ontwikkeling, maar de vraag of het daadwerkelijk een “verrijking” is, verdient een genuanceerder antwoord dan simpelweg ja of nee

Het was een weekend dat anders voelde dan anders. Geen vaste routine, geen voorspelbare invulling, maar juist een dag die zich vulde met kleine momenten die samen iets groters vormden.

Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. Momenten worden opnieuw afgespeeld, soms mooier gemaakt dan ze waren, soms genadeloos gefileerd. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd?Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles weg kopt wat los en vast zit en zijn directe tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen. Maar heel soms is de man van de wedstrijd iemand die niet alleen belangrijk is in het spel, maar ook dat ene moment van pure klasse levert waarvoor je als liefhebber naar het veld komt.

De stelling van Jan ten Caat voor deze week luidt als volgt: Ouders moeten er zelf voor zorgen dat hun kind bij uitwedstrijden op tijd en op het juiste sportpark aanwezig is.

Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. Momenten worden opnieuw afgespeeld, soms mooier gemaakt dan ze waren, soms genadeloos gefileerd. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd?Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles weg kopt wat los en vast zit en zijn directe tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen. Maar heel soms is de man van de wedstrijd iemand die niet alleen belangrijk is in het spel, maar ook dat ene moment van pure klasse levert waarvoor je als liefhebber naar het veld komt.

Deze keer gaat onze ‘podcast’ over de kampioen van de armoe, over Schouten , Finnen in Breda, opleiden en even over ‘Aadje Afkoop”

De stelling waar Jan ten Caat deze week mee kwam, de nacompetitie in het amateurvoetbal moet worden afgeschaft, is er één die op het eerste gezicht misschien simpel lijkt, maar bij nadere beschouwing veel nuance vraagt. Het is zo’n onderwerp waar je niet te snel een mening over moet vormen, omdat er twee kanten aan het verhaal zitten. Juist daarom is het goed om er wat langer bij stil te staan. 

Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. Momenten worden opnieuw afgespeeld, soms mooier gemaakt dan ze waren, soms genadeloos gefileerd. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd?
Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles wegkopt wat los en vast zit en zijn directe tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen. Maar soms is de man van de wedstrijd iemand die niet eens een bal heeft geraakt.

Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. Momenten worden opnieuw afgespeeld, soms mooier gemaakt dan ze waren, soms genadeloos gefileerd. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man, of in dit geval vrouw, van de wedstrijd? Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles weg kopt wat los en vast zit en zijn directe tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen. En soms, heel soms, springt er iemand uit die alles in zich heeft: lef, techniek, spelinzicht én rendement.

Dat er binnen het jeugdvoetbal trainers en leiders rondlopen met uiteenlopende opvattingen over regels en spelbeleving, is niets nieuws. Iedereen kijkt immers door zijn eigen bril. Toch zijn er momenten waarop je je serieus moet afvragen of het gezonde verstand nog wel de boventoon voert. Wat zich onlangs afspeelde bij een jeugdwedstrijd is daar een treffend voorbeeld van.