Vrijwilligers zijn de motor van het amateurvoetbal. Zonder mensen die bardiensten draaien, lijnen kalken, pupillen rijden, shirts wassen of de administratie doen, valt een vereniging stil. Dat weet iedereen. Maar juist omdat vrijwilligers onmisbaar zijn, ontstaat er binnen veel clubs soms een gevaarlijke situatie: vrijwilligers die zichzelf groter gaan voelen dan de vereniging. 

Het was op de ochtend van woensdag 6 mei opmerkelijk rustig in de kantine van SV Bedum. Normaal gesproken hangt daar rond koffietijd een sfeer alsof er een kleine dorpsraad bijeenkomt: sterke verhalen, lichte overdrijving en hier en daar iemand die beweert dat hij “vroeger nog best aardig kon voetballen”. Maar deze keer waren de stoelen opvallend leeg en de groep trainingslustigen was wat dun bezaaid.
Dat had natuurlijk meerdere oorzaken. Er zijn altijd mannen die vanwege lichte lichamelijke ongemakken, zware lichamelijke ongemakken of een plotseling opkomende behoefte aan een extra kop koffie verstek laten gaan. Maar de meest opvallende afwezige was zonder twijfel Jan van Dijk. En niet zomaar Jan van Dijk, maar de beste doedelzakspeler van Bedum en verre omstreken.

Het bijna wekelijksmet  gesprek met Jan ten Caat was deze keer in delen. Zo ging het over vastgezette spelers, over Zeester, Klaas Rabarbersteel, het salaris van Koeman, de terugloop van jeugdleden en het investeren in het jeugdvoetbal. Het gesprek begon met het Jan attenderen op op het artikel https://www.puurvoetbalonline.nl/columns/15536-vastgezette-spelers-een-hoop-gebrul-maar-geen-actie.html wat ik op zondag 3 mei had geschreven

Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. Momenten worden opnieuw afgespeeld, soms mooier gemaakt dan ze waren, soms genadeloos gefileerd. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd?Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles wegkopt wat los en vast zit en zijn directe tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen. Maar heel soms is de man van de wedstrijd iemand die niet alleen belangrijk is in het spel, maar ook dat ene moment van pure klasse levert waarvoor je als liefhebber naar het veld komt.

Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. Momenten worden opnieuw afgespeeld, soms mooier gemaakt dan ze waren, soms genadeloos gefileerd. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd?Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles weg kopt wat los en vast zit en zijn directe tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen. Maar heel soms is de man van de wedstrijd iemand die niet alleen belangrijk is in het spel, maar ook dat ene moment van pure klasse levert waarvoor je als liefhebber naar het veld komt.

‘Slechtweer-schrijver’.

Waar ik als Walking Footballer de laatste tijd steeds meer een mooiweervoetballer ben geworden, geldt voor mijn website eigenlijk precies het tegenovergestelde. Zodra de lucht grijs kleurt, de wind om het huis giert en regenbuien het buiten onaantrekkelijk maken, begint het bij mij te kriebelen. Dan is er tijd, rust en misschien ook wel de juiste sfeer om achter de laptop te kruipen om verhalen te schrijven, wedstrijden te analyseren of herinneringen op te halen. Slecht weer dwingt je als het ware naar binnen, en juist daar krijgt Puurvoetbal de ruimte om te groeien.

Op het artikel op Puurvoetbalonline kwamen een aantal reacties binnen, waarvan twee zeer uitgebreid. Deze wil ik de bezoekers niet onthouden, waarbij de namen uiteraard bij mij bekend zijn.

De stelling van Jan ten Caat, dat Telstar een verrijking is voor de eredivisie klinkt op het eerste gezicht sympathiek. Het romantische idee van een kleinere club die zich omhoog knokt en tussen de gevestigde namen acteert, spreekt veel voetballiefhebbers aan. Toch ben ik het met deze stelling slechts gedeeltelijk eens. In mijn ogen is Telstar geen structurele verrijking voor de eredivisie, maar hooguit een tijdelijke. Er zijn namelijk meerdere factoren die maken dat de club uit Velsen het op de lange termijn bijzonder moeilijk zal krijgen op het hoogste niveau.

Deze week ging het gesprek met Jan ten Caat vooral over de bekerfinale tussen AZ en NEC.en de code die gebroken is

Er zijn van die dagen waarop je na het bezoeken van een voetbalwedstrijd, of in dit geval een reeks wedstrijden, met een glimlach naar huis rijdt. Dagen waarop het niet alleen om de uitslagen gaat, maar vooral om de sfeer, de beleving en het plezier dat van het veld afspat. Zaterdag 18 april was zo’n dag. In Garmerwolde beleefde ik een prachtige voetbalmorgen die mij nog wel even bij zal blijven.