Jaren geleden zei iemand tegen mij: "Als je in Groningen woont, hoor je voor FC Groningen te zijn." Het werd uitgesproken alsof het een natuurwet was. Zoals regen nat is en de Wadden eb en vloed kennen. Ik vond het toen al een merkwaardige opmerking. Nu vind ik haar ronduit lachwekkend.

 

Er zijn van die momenten waarop je denkt: de wereld staat op sommige plaatsen letterlijk in brand, oorlogen, politieke chaos, stijgende prijzen, klimaatproblemen… en waar maken wij ons in Nederland druk om? De aanloop bij een strafschop.

 

Op 1 juli verdwijnt alles weer van Voetbal.nl. De standen. De uitslagen. De programma's. Alsof het seizoen nooit heeft bestaan. Alsof al die zaterdagen en zondagen worden uitgewist met één druk op de knop. Maar wat niet verdwijnt, zijn de herinneringen. En helaas ook de ergernis.

 

Sommige boeken in mijn kast en op de vliering vertellen hetzelfde verhaal. Niet over tactiek, niet over prachtige doelpunten en niet over de romantiek van het voetbal. Ze vertellen het verhaal van een voetbalwereld die jaar na jaar verder is afgedreven van de sport waar miljoenen mensen verliefd op werden. Voetbal zou moeten draaien om passie, saamhorigheid en eerlijkheid. Maar steeds vaker draait het om macht, geld en politieke spelletjes.

 

Het seizoen 2025-2026 zit erop. De kampioenen zijn bekend, de degradanten ook. De laatste fluitsignalen hebben geklonken, de kantines lopen langzaam leeg en de meeste clubs richten hun blik alweer op het volgende seizoen.

 

Ik dacht werkelijk dat ik alles inmiddels wel had gezien. Mis. Na het lezen van het verhaal van Willem Jan Rispens, teamleider én speler van Rood Zwart Baflo, en na een gesprek met een wedstrijdsecretaris die ik al jaren ken, kwam ik tot een pijnlijke conclusie. Ik heb de ellende in de B-categorie al die tijd nog onderschat. Ja, onderschat. En dat zegt wat.

Het begon zoals zoveel goede ideeën beginnen. Met enthousiasme. Met mensen die dachten: dit gaan we anders doen. Geen eindeloze reisafstanden meer, geen wedstrijden tegen jonge honden van twintig die nog twee keer per week willen trainen, maar een competitie voor voetballers die vooral nog plezier willen beleven aan het spel. Acht teams uit onze regio. Acht ploegen vol routiniers. Spelers die hun lichaam beter kennen dan hun trainer en die inmiddels weten dat een derde helft soms zwaarder weegt dan de eerste twee.

Op maandag 15 juni was het weer D-day in voetballand. Tenminste, zo leek het als je de vele websites en sociale media-kanalen en regionale mocht geloven. Overal verschenen berichten over spelers die vertrekken, spelers die terugkeren en spelers die een nieuwe uitdaging aangaan. Het amateurvoetbal veranderde die dag opnieuw in een enorme transfercarrousel waarin clubs trots hun nieuwe aanwinsten presenteerden als de beste aanwinsten uit de geschiedenis

“Een linkspoot moet geen strafschop nemen.” Het is een uitspraak van Johan Cruijff die jarenlang is blijven hangen in de voetbalwereld. Afgelopen zaterdag hoorde ik die opmerking opnieuw langs de lijn in Baflo, toen in het duel Rood Zwart Delden -Rood Zwart Baflo een linkspoot een strafschop naast het doel schoot. Dat soort reacties laten mooi zien hoe groot de invloed van bekende voetbalmensen kan zijn. Een uitspraak van Cruijff krijgt al snel de status van waarheid, ook wanneer daar eigenlijk weinig bewijs voor bestaat.

Er zijn in Nederland naar schatting tussen de 8.000 en 10.000 actieve Walking Footballers. Mannen en vrouwen die wekelijks met veel plezier bewegen, sociale contacten onderhouden en vooral genieten van het spelletje dat in veel gevallen hen hun hele leven al heeft vergezeld. Een prachtige ontwikkeling in een tijd waarin eenzaamheid onder ouderen toeneemt en bewegen steeds belangrijker wordt. Maar toch irriteert mij er iets