AFGELAST: HET WOORD DAT ALLES ZEGT
Afgelast. Het is zonder twijfel hét woord dat de eerste maand van 2026 heeft gedomineerd binnen het amateurvoetbal. Een woord dat meer losmaakt dan menig rode kaart, trainerswissel of competitieranglijst. En wie dacht dat februari daar verandering in zou brengen, komt bedrogen uit. Want ook in het eerste weekend van deze maand is het weer raak.
De eerste officiële afgelastingen zijn inmiddels binnen. In Sauwerd, Ezinge en Zoutkamp wordt er zaterdag niet gevoetbald. Geen warming-up, geen wedstrijdbespreking, geen natte sokken en geen frustratie over een hobbelig veld. Gewoon: afgelast. En eerlijk is eerlijk: dat is vanuit meerdere fronten bekeken een volkomen logische beslissing. Misschien zelfs de enige juiste. Want wie wordt er nou écht beter van een wedstrijd op een half ontdooid natuurgrasveld, waar de bal meer stuitert dan rolt en waar de grootste tegenstander niet de spits van de tegenpartij is, maar de ondergrond zelf?
Toch is er ook iets anders. Iets wat wringt.
Want hoe kan het dat er in onze regio tot nu toe slechts drie clubs zijn die de stekker uit het duel hebben getrokken? Drie. In een provincie waar de temperatuur al dagen onder nul kruipt, waar velden nog wit zijn van de sneeuw en waar de vorst diep in de grond zit. Dat roept vragen op. En niet de minste. Waarom wachten tot vrijdagavond of zelfs zaterdagochtend met een beslissing, terwijl je op donderdag al weet hoe laat het is? Niet alleen is het natuurgras op veel complexen nog niet eens sneeuwvrij, het is keihard bevroren. En laten we onszelf niet voor de gek houden: ook een kunstgrasveld is geen magische oplossing als er nog sneeuw- of ijzelresten op liggen. Dan is het misschien niet bevroren, maar wel spekglad. Het resultaat? Spelers die voorzichtig lopen waar ze normaal voluit gaan. Duels die worden gemeden. Wedstrijden die meer weg hebben van een overlevingsstrijd dan van een sportieve krachtmeting. En ondertussen staat de scheidsrechter voor een haast onmogelijke taak: laten doorgaan en risico’s nemen, of toch ingrijpen en alsnog afgelasten.
Het amateurvoetbal is gebouwd op plezier. Op samenkomen, competitie, rivaliteit en gezelligheid. Maar vooral op veiligheid. En precies daar lijkt het soms mis te gaan. Want wat is de meerwaarde van koste wat kost willen spelen, als je daarmee het risico neemt dat iemand weken of maanden langs de kant staat met een blessure die simpelweg voorkomen had kunnen worden? Daarom is het eigenlijk best verbazingwekkend dat er niet veel meer clubs zijn die nu al zeggen: tot hier en niet verder. Dat er niet collectief wordt gedacht: dit weekend doen we het even niet. Niet uit gemakzucht, maar uit gezond verstand.
Want solidariteit, dat is toch waar het amateurvoetbal om zou moeten draaien? Rekening houden met elkaar. Met spelers, trainers, vrijwilligers en scheidsrechters. Met tegenstanders die soms van ver moeten komen. Met vrijwilligers die om acht uur ’s ochtends al klaarstaan, terwijl iedereen eigenlijk al weet dat het veld de strijd tegen de winter voorlopig niet gaat winnen.
Hoe mooi zou het zijn als clubs in de provincie Groningen eens gezamenlijk een signaal afgeven? Dat er op ALLE complexen een bordje ‘AFGELAST’ hangt. Niet omdat het moet, maar omdat het verstandig is. Omdat niemand er echt plezier aan beleeft om onder deze omstandigheden te voetballen.
Maar laten we eerlijk zijn: die gedachte voelt nu al als een utopie.
Er zullen altijd clubs zijn die hopen op een dooi op het laatste moment. Besturen die bang zijn voor inhaalprogramma’s. Trainers die koste wat kost willen spelen. Of simpelweg de gedachte: “Bij ons kan het misschien net wel.” En dus blijft het wachten. Tot het laatste moment. Tot de scheidsrechter arriveert. Tot iemand uiteindelijk de knoop doorhakt. En intussen blijven spelers in onzekerheid. Gaan we wel of niet? Moet ik vrij regelen? Moet ik rijden? Moet ik mijn tas alvast pakken? Het amateurvoetbal draait grotendeels op vrijwilligers en passie, maar die passie wordt wel op de proef gesteld als beslissingen onnodig lang worden uitgesteld.
Afgelast is geen vies woord. Het is geen teken van zwakte. Het is soms gewoon een teken van realisme. Van verantwoordelijkheid. Van leiderschap. Misschien is het tijd dat we dat met z’n allen eens wat vaker erkennen. Dat we niet blijven hopen tegen beter weten in. Dat we niet doen alsof voetbal altijd maar door moet gaan, ongeacht de omstandigheden.
Want voetbal is belangrijk. Zeker. Maar veiligheid, plezier en gezond verstand zijn dat nog veel meer. En zolang dat besef niet collectief wordt gedragen, zal dat bordje ‘AFGELAST’ voorlopig nog te vaak alleen bij een paar clubs hangen. En blijft solidariteit, net als een sneeuwvrij veld in februari, vooral iets om van te dromen.
Toch is er ook iets anders. Iets wat wringt.
Want hoe kan het dat er in onze regio tot nu toe slechts drie clubs zijn die de stekker uit het duel hebben getrokken? Drie. In een provincie waar de temperatuur al dagen onder nul kruipt, waar velden nog wit zijn van de sneeuw en waar de vorst diep in de grond zit. Dat roept vragen op. En niet de minste. Waarom wachten tot vrijdagavond of zelfs zaterdagochtend met een beslissing, terwijl je op donderdag al weet hoe laat het is? Niet alleen is het natuurgras op veel complexen nog niet eens sneeuwvrij, het is keihard bevroren. En laten we onszelf niet voor de gek houden: ook een kunstgrasveld is geen magische oplossing als er nog sneeuw- of ijzelresten op liggen. Dan is het misschien niet bevroren, maar wel spekglad. Het resultaat? Spelers die voorzichtig lopen waar ze normaal voluit gaan. Duels die worden gemeden. Wedstrijden die meer weg hebben van een overlevingsstrijd dan van een sportieve krachtmeting. En ondertussen staat de scheidsrechter voor een haast onmogelijke taak: laten doorgaan en risico’s nemen, of toch ingrijpen en alsnog afgelasten.
Het amateurvoetbal is gebouwd op plezier. Op samenkomen, competitie, rivaliteit en gezelligheid. Maar vooral op veiligheid. En precies daar lijkt het soms mis te gaan. Want wat is de meerwaarde van koste wat kost willen spelen, als je daarmee het risico neemt dat iemand weken of maanden langs de kant staat met een blessure die simpelweg voorkomen had kunnen worden? Daarom is het eigenlijk best verbazingwekkend dat er niet veel meer clubs zijn die nu al zeggen: tot hier en niet verder. Dat er niet collectief wordt gedacht: dit weekend doen we het even niet. Niet uit gemakzucht, maar uit gezond verstand.
Want solidariteit, dat is toch waar het amateurvoetbal om zou moeten draaien? Rekening houden met elkaar. Met spelers, trainers, vrijwilligers en scheidsrechters. Met tegenstanders die soms van ver moeten komen. Met vrijwilligers die om acht uur ’s ochtends al klaarstaan, terwijl iedereen eigenlijk al weet dat het veld de strijd tegen de winter voorlopig niet gaat winnen.
Hoe mooi zou het zijn als clubs in de provincie Groningen eens gezamenlijk een signaal afgeven? Dat er op ALLE complexen een bordje ‘AFGELAST’ hangt. Niet omdat het moet, maar omdat het verstandig is. Omdat niemand er echt plezier aan beleeft om onder deze omstandigheden te voetballen.
Maar laten we eerlijk zijn: die gedachte voelt nu al als een utopie.
Er zullen altijd clubs zijn die hopen op een dooi op het laatste moment. Besturen die bang zijn voor inhaalprogramma’s. Trainers die koste wat kost willen spelen. Of simpelweg de gedachte: “Bij ons kan het misschien net wel.” En dus blijft het wachten. Tot het laatste moment. Tot de scheidsrechter arriveert. Tot iemand uiteindelijk de knoop doorhakt. En intussen blijven spelers in onzekerheid. Gaan we wel of niet? Moet ik vrij regelen? Moet ik rijden? Moet ik mijn tas alvast pakken? Het amateurvoetbal draait grotendeels op vrijwilligers en passie, maar die passie wordt wel op de proef gesteld als beslissingen onnodig lang worden uitgesteld.
Afgelast is geen vies woord. Het is geen teken van zwakte. Het is soms gewoon een teken van realisme. Van verantwoordelijkheid. Van leiderschap. Misschien is het tijd dat we dat met z’n allen eens wat vaker erkennen. Dat we niet blijven hopen tegen beter weten in. Dat we niet doen alsof voetbal altijd maar door moet gaan, ongeacht de omstandigheden.
Want voetbal is belangrijk. Zeker. Maar veiligheid, plezier en gezond verstand zijn dat nog veel meer. En zolang dat besef niet collectief wordt gedragen, zal dat bordje ‘AFGELAST’ voorlopig nog te vaak alleen bij een paar clubs hangen. En blijft solidariteit, net als een sneeuwvrij veld in februari, vooral iets om van te dromen.
