Kap, klomp en competitievervalsing
Een uitslag, Groen Geel–FVV 4-0, die alles zegt.
En tegelijk helemaal niets. Want wie alleen naar het scorebord keek op zondag 1 februari, heeft het duel in zondag 5C niet begrepen. Dit was geen voetbalwedstrijd. Dit was een toneelstuk. Slecht geregisseerd ook. Met winnaars, verliezers en vooral heel veel verliezers die niet eens op het veld stonden.
Zondag 5C. Een competitie die in vroegere tijden door voetballiefhebbers met liefde én dedain een kap-en-klomp-competitie werd genoemd. Dit omdat men het spel niet serieus nam, maar wist: dit is voetbal op karakter, inzet en gelijkwaardigheid. Iedereen modder, iedereen kou, iedereen dezelfde omstandigheden. Geen fratsen. Geen voorkeursbehandeling.
Maar tegenwoordig is dat anders
Want alsof het nog niet absurd genoeg is dat drie aanstaande coalitiepartners al bezig zijn met een wetsvoorstel waarin zondag 5C collectief wordt weggezet als te slecht om te promoveren, kregen we dit weekend een nieuw hoofdstuk in de klucht die amateurvoetbal heet.
Een competitie die niet heel veel voorstelt.
Maar waarin winnen ineens wél weer heel belangrijk is.
Groen Geel rook, tegen beter weten in want ze degradeerden niet voor niets , kansen op promotie. En rook kansen, geholpen door de ‘grondtroepen’ van FC Groningen. Grondtroepen die op Corpus de velden sneeuwvrij maakten. Hulde, applaus, schouderklopje. Want ja, er kon gevoetbald worden. En ja, dat is fijn.
Maar laten we niet doen alsof dit normaal is.
Want terwijl bij Groen Geel de lijnen strak lagen en de ballen rolden, had tegenstander FVV net zoveel kunnen trainen als Rottumerplaat United. Nul keer. Niks. Nada. Wekenlang geen fatsoenlijk veld gezien, laat staan een bal geraakt.
Maar hé, “een kniesoor die daar moeilijk over doet”, toch?
Nou, die kniesoor was er dus wel. En terecht.
De trainer van FVV was niet blij. En waarom zou hij dat ook zijn? Zijn ploeg doet mee om het kampioenschap. En geloof het of niet: zelfs in zondag 5C willen trainers en spelers wel eens kampioen worden. Ook al vindt Den Haag het niveau blijkbaar te beroerd om serieus te nemen.
Dat heet ambitie. Dat heet sport.
En dan krijg je dit: ‘Gewoon’ MOETEN voetballen omdat het veld sneeuwvrij is gemaakt, tegen een ploeg die geen weken stilstaat. Dat noem je geen pech. Dat noem je geen overmacht. Dat noem je competitievervalsing Ja, ik zeg het woord maar hardop. Niet fluisteren. Niet relativeren. Gewoon benoemen.
Competitievervalsing.
Want dit gaat niet over één wedstrijd. Dit gaat over principes. Over gelijkheid. Over de ziel van het amateurvoetbal. En die ziel ligt inmiddels ergens onder een hoop sneeuw, samen met het fatsoen.
En dan die saamhorigheid. O, die mooie woorden. Die warme praatjes over “we doen het samen”. Ik schreef er eerder over op Puurvoetbalonline. Over hoe clubs elkaar zouden moeten helpen, steunen, begrijpen.
Donderstraal dat woord maar linea recta de prullenbak in.
Saamhorigheid bestaat alleen nog in beleidsstukken en jubelverhalen. In de praktijk geldt: ieder voor zich, en God voor ons allen. Als jij kunt spelen en de ander niet? Prima. Drie punten zijn drie punten. Moreel kompas? Ach joh.
En laten we eerlijk zijn: Groen Geel wist dondersgoed wat het deed. Dit was geen onschuldige beslissing. Dit was calculerend. Dit was ruiken aan promotiekansen in een competitie waaruit je moet hopen dat je niet promoveerd
Ironischer wordt het niet.
Een competitie die te slecht wordt bevonden om omhoog te mogen. Maar goed genoeg om elkaar met ongelijke middelen de tent uit te spelen. Een competitie waarin de KNVB wegkijkt, clubs hun eigen gelijk organiseren en trainers boos moeten zijn om überhaupt gehoord te worden.
De uitslag 4-0 zegt alles, wordt er gezegd.
Nee. Die uitslag zegt vooral hoe scheef het is. Dit was geen krachtmeting. Dit was een duel die bij voorbaat al was beslist. Geen duel, maar een executie in slow motion. En iedereen wist het vooraf.
Maar niemand greep in. En dat is misschien wel het ergste. Want als dit de norm wordt, kunnen we net zo goed stoppen met doen alsof sportiviteit nog bestaat in het amateurvoetbal. Dan is zondag 5C geen kap-en-klomp-competitie meer, maar een competitie van willekeur, voordeel en opportunisme. Dan winnen niet de beste ploegen. Dan winnen de best gefaciliteerde ploegen. En dan hoeft niemand zich meer af te vragen waarom spelers afhaken, trainers cynisch worden en liefhebbers het zat zijn. Want dit is hoe je voetbal kapot maakt. Niet met slechte velden. Niet met regen of sneeuw. Maar met beslissingen zonder ruggengraat.
4-0. Gefeliciteerd. Maar niemand die deze wedstrijd heeft gewonnen. Oja toch wel …..
En tegelijk helemaal niets. Want wie alleen naar het scorebord keek op zondag 1 februari, heeft het duel in zondag 5C niet begrepen. Dit was geen voetbalwedstrijd. Dit was een toneelstuk. Slecht geregisseerd ook. Met winnaars, verliezers en vooral heel veel verliezers die niet eens op het veld stonden.
Zondag 5C. Een competitie die in vroegere tijden door voetballiefhebbers met liefde én dedain een kap-en-klomp-competitie werd genoemd. Dit omdat men het spel niet serieus nam, maar wist: dit is voetbal op karakter, inzet en gelijkwaardigheid. Iedereen modder, iedereen kou, iedereen dezelfde omstandigheden. Geen fratsen. Geen voorkeursbehandeling.
Maar tegenwoordig is dat anders
Want alsof het nog niet absurd genoeg is dat drie aanstaande coalitiepartners al bezig zijn met een wetsvoorstel waarin zondag 5C collectief wordt weggezet als te slecht om te promoveren, kregen we dit weekend een nieuw hoofdstuk in de klucht die amateurvoetbal heet.
Een competitie die niet heel veel voorstelt.
Maar waarin winnen ineens wél weer heel belangrijk is.
Groen Geel rook, tegen beter weten in want ze degradeerden niet voor niets , kansen op promotie. En rook kansen, geholpen door de ‘grondtroepen’ van FC Groningen. Grondtroepen die op Corpus de velden sneeuwvrij maakten. Hulde, applaus, schouderklopje. Want ja, er kon gevoetbald worden. En ja, dat is fijn.
Maar laten we niet doen alsof dit normaal is.
Want terwijl bij Groen Geel de lijnen strak lagen en de ballen rolden, had tegenstander FVV net zoveel kunnen trainen als Rottumerplaat United. Nul keer. Niks. Nada. Wekenlang geen fatsoenlijk veld gezien, laat staan een bal geraakt.
Maar hé, “een kniesoor die daar moeilijk over doet”, toch?
Nou, die kniesoor was er dus wel. En terecht.
De trainer van FVV was niet blij. En waarom zou hij dat ook zijn? Zijn ploeg doet mee om het kampioenschap. En geloof het of niet: zelfs in zondag 5C willen trainers en spelers wel eens kampioen worden. Ook al vindt Den Haag het niveau blijkbaar te beroerd om serieus te nemen.
Dat heet ambitie. Dat heet sport.
En dan krijg je dit: ‘Gewoon’ MOETEN voetballen omdat het veld sneeuwvrij is gemaakt, tegen een ploeg die geen weken stilstaat. Dat noem je geen pech. Dat noem je geen overmacht. Dat noem je competitievervalsing Ja, ik zeg het woord maar hardop. Niet fluisteren. Niet relativeren. Gewoon benoemen.
Competitievervalsing.
Want dit gaat niet over één wedstrijd. Dit gaat over principes. Over gelijkheid. Over de ziel van het amateurvoetbal. En die ziel ligt inmiddels ergens onder een hoop sneeuw, samen met het fatsoen.
En dan die saamhorigheid. O, die mooie woorden. Die warme praatjes over “we doen het samen”. Ik schreef er eerder over op Puurvoetbalonline. Over hoe clubs elkaar zouden moeten helpen, steunen, begrijpen.
Donderstraal dat woord maar linea recta de prullenbak in.
Saamhorigheid bestaat alleen nog in beleidsstukken en jubelverhalen. In de praktijk geldt: ieder voor zich, en God voor ons allen. Als jij kunt spelen en de ander niet? Prima. Drie punten zijn drie punten. Moreel kompas? Ach joh.
En laten we eerlijk zijn: Groen Geel wist dondersgoed wat het deed. Dit was geen onschuldige beslissing. Dit was calculerend. Dit was ruiken aan promotiekansen in een competitie waaruit je moet hopen dat je niet promoveerd
Ironischer wordt het niet.
Een competitie die te slecht wordt bevonden om omhoog te mogen. Maar goed genoeg om elkaar met ongelijke middelen de tent uit te spelen. Een competitie waarin de KNVB wegkijkt, clubs hun eigen gelijk organiseren en trainers boos moeten zijn om überhaupt gehoord te worden.
De uitslag 4-0 zegt alles, wordt er gezegd.
Nee. Die uitslag zegt vooral hoe scheef het is. Dit was geen krachtmeting. Dit was een duel die bij voorbaat al was beslist. Geen duel, maar een executie in slow motion. En iedereen wist het vooraf.
Maar niemand greep in. En dat is misschien wel het ergste. Want als dit de norm wordt, kunnen we net zo goed stoppen met doen alsof sportiviteit nog bestaat in het amateurvoetbal. Dan is zondag 5C geen kap-en-klomp-competitie meer, maar een competitie van willekeur, voordeel en opportunisme. Dan winnen niet de beste ploegen. Dan winnen de best gefaciliteerde ploegen. En dan hoeft niemand zich meer af te vragen waarom spelers afhaken, trainers cynisch worden en liefhebbers het zat zijn. Want dit is hoe je voetbal kapot maakt. Niet met slechte velden. Niet met regen of sneeuw. Maar met beslissingen zonder ruggengraat.
4-0. Gefeliciteerd. Maar niemand die deze wedstrijd heeft gewonnen. Oja toch wel …..
