Zoals de zaken er nu voorstaan is Chris Wijlhuizen met zijn laatste seizoen als voetballer bezig. Of hij moet in het land , Australië, waar hij in 2026 met zijn familie naar toe gaat emigreren de voetbalschoenen weer aan gaan trekken. Maar in Nederland is het na dit seizoen voorbij voor de centrale verdediger die binnen enkele maanden bij VVSV’09 een prima indruk achter heeft gelaten. En mede daardoor legde ik Chris ook de 20 vragen voor.

Bé Schollema is niet alleen wethouder in de gemeente Westerkwartier maar ook speler van Middelstum 4. Bé mocht ik ook een aantal vragen voorleggen wat een interview werd waarin Donald Trump, het sociale aspect van het voetballen, zijn vader Meindert en het voorzitterschap van de vv Middelstum aan de orde kwamen.

In het amateurvoetbal hebben we één ding nodig om elke zaterdag en zondag de bal te kunnen laten rollen: scheidsrechters. Zonder hen geen aftrap, geen doelpunten, geen derby’s, geen slijtageslagen in de kelderklasse en geen promotiekrakers in de tweede klasse. Laat dat voorop staan. Maar er zijn ook momenten waarop je, hoe pijnlijk ook, moet durven zeggen: het is mooi geweest. En dat moment lijkt voor sommige arbiters wel héél ver buiten het zicht te liggen.

Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd ,op de fiets terug of in de auto over slingerende dorpswegen ,wordt alles nog eens rustig doorgenomen. De passes, de duels, de tackles, die onverwachte scrimmage voor het doel, de redding van de keeper of dat ene moment waarop het hele sportpark even inhield. En dan komt altijd die onvermijdelijke vraag: wie was de man van de wedstrijd? Soms is het de spits die met één briljant moment het verschil maakt. Soms is het de verdediger die drie keer een zeker doelpunt voorkomt. De middenvelder die de lijnen uitzet, de controlerende man die alles afsnijdt wat gevaarlijk kan worden, of een keeper die een bal uit de kruising ranselt. Maar in deze rubriek, hier op Puurvoetbalonline ,is het altijd mijn keuze. En mijn keuze roept, zo is inmiddels traditie, nog wel eens wat reacties op.

Er zijn van die momenten waarop je als opa met een glimlach achteroverleunt en denkt: ja, dit is een goed idee. Het idee om de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons vast te leggen in een digitaal plakboek. Niet alleen de doelpunten, de passes of de uitslagen, maar vooral de momenten ertussenin. De blijdschap, de teleurstellingen, de kleine zinnen die zoveel zeggen. Het zijn de herinneringen die het voetbal, zeker op deze leeftijd, zo bijzonder maken. In dit zevende hoofdstuk staat een beetje geluk centraal, samen met een verloren wedstrijd én een trainer die het roer voorzichtig wil omgooien.

Het was op zaterdag 26 april 2008 dat ik mijn debuut als verslaggever maakte. Voor de Ommelander Courant mocht ik verslag doen van het duel UVV’70-Boerakker. Bij Boerakker was Wobbe de Vries toen trainer. Wobbe kwam ik daarna geregeld tegen en daarom is het ook leuk om te lezen hoe hij nu tegen bepaalde zaken binnen en buiten het voetbal aankijkt.

Afgelopen weekend was er weer zo één. Zo’n weekend waarin de KNVB doodleuk op de kalender kijkt, een paar kruisjes zet en vervolgens verwacht dat alles vanzelf wel goedkomt. Een inhaalweekend welteverstaan ,althans, zo noemt men dat bij de bond. En dan mag je als club, speler of trainer hopen dat er ook daadwerkelijk iets wordt ingehaald. Maar nee hoor. Vier duels in vier competities stonden er op papier. Vier. In een seizoen waarin inmiddels minimaal twintig wedstrijden wachten op een nieuwe datum. Maar wat doet de KNVB? Die plant er vier!

Waar er zaterdag met Rood Zwart Baflo – Warffum voor mij een mooi stukje regionale rivaliteit op het programma staat, is dat zondag in 5C van het zondagvoetbal anders. Want het duel tussen Usquert en FVV mag dan wel een interessante wedstrijd zijn, een derby is het niet.

Er zijn van die zondagen waarop het amateurvoetbal zich in volle glorie laat zien. Je kent het wel: een hobbelig veld waar zelfs een mol zijn enkel nog zou verzwikken, de pupil van de week die zijn veters nog niet gestrikt krijgt, en de geur van gehaktballen die door de kantine trekt. Voeg daar wat geschreeuw langs de lijn aan toe, en je hebt het perfecte decor voor dat unieke Nederlandse fenomeen: de 5e klasse van het zondagvoetbal.

Sommige ochtenden hebben alles in zich wat amateurvoetbal zo mooi maakt: kameraadschap, competitie, een vleugje zelfspot en natuurlijk de geur van nat kunstgras. De woensdagochtendtraining van de SV Bedum Oidstars was er weer zo één. Achttien trainingsdieren verschenen aan de aftrap voor wat een ochtend vol verhalen, rake trappen, bijna vier gelopen kilometers en een onverwachte openbaring zou worden.