Het speculeren over de strafmaat die de tuchtcommissie van de KNVB zou moeten uitspreken richting Stedum is nog steeds in volle gang. Ook in deze aflevering van de rubriek ‘Ook dit was weer een bijzonder weekend’ sta ik daar samen met Puurvoetbalonline nog even bij stil. Want de gebeurtenissen rondom het gestaakte duel tussen Stedum en Rood Zwart Baflo blijven de gemoederen bezighouden op de amateurvelden in Noord-Groningen.

Afgelopen zaterdag, 7 maart, was een bijzondere dag op het sportcomplex van FC Lewenborg. Niet alleen vanwege de wedstrijd tegen Holwierde, maar vooral vanwege de aanwezigheid van een man die voor velen binnen de club symbool staat voor liefde voor het voetbal: Louis Koorenhof. Voor het eerst in vier maanden was de oud-trainer weer langs de lijn te vinden. Een moment dat door velen werd gekoesterd..

De stelling van deze week waar Jan ten Caat  mee kwam kan ik alleen maar volmondig onderschrijven. Sterker nog: ik vraag me af waarom die discussie überhaupt nodig is. Natuurlijk moeten voetbalschoenen aan kwaliteitseisen voldoen voordat ze als voetbalschoenen verkocht mogen worden. Het is immers geen modeaccessoire maar sportmateriaal. Gereedschap, als je het zo wilt noemen. En gereedschap moet deugen.

Het was ergens deze week dat ik met een andere voetballiefhebber in gesprek raakte over het jeugdvoetbal. Zo’n gesprek dat begint met een kleine observatie, maar al snel uitgroeit tot een bredere vraag over hoe we het tegenwoordig eigenlijk organiseren. Het onderwerp dat op tafel kwam: trainen tijdens schoolvakanties.

Nadat ik mij zaterdag al redelijk had verbaasd over de indeling van de JO15 van SJO De Marne, besloot ik mij deze week eens verder te verdiepen in het ‘fenomeen’ fasevoetbal. Eén ding werd al snel duidelijk: ik snapte er helemaal niets van. Daarom besloot ik de hulp in te roepen van Jan ten Caat, die jarenlang in allerlei functies binnen verenigingen, maar ook bij de KNVB, heeft gewerkt.

In de ‘onderste regionen’’ van het Noord-Groninger amateurvoetbal, waar de wind vrij spel heeft en de derde helft minstens zo belangrijk is als de eerste twee, is er in zaterdag 5E eindelijk duidelijkheid. En duidelijkheid, dat is in deze competitie soms zeldzamer dan een windstille middag in de polder.

De stelling waar Jan ten Caat deze week mee kwam – dat de FIFA moet verbieden dat een speler die al voor een vertegenwoordigend nationaal (jeugd)team is uitgekomen later nog voor een ander land interlands mag spelen, is er één waar je niet lichtvaardig overheen kunt stappen. Hoe langer je erover nadenkt, hoe meer lagen je ontdekt.

Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd? Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles wegkopt wat los en vast zit en zijn tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen.