Sander Eisinga(voorzittter Loppersum): wil Boca Juniors – River Plate een keer meemaken.
Sander Eisinga is voorzitter van SC Loppersum.. Aan Sander mocht ik ook 20 vragen voorleggen en werden de antwoorden het onderstaand interview
Als je mij vraagt of ik liever betaald voetbal of amateurvoetbal volg, dan kies ik ondanks mijn liefde voor het dorpse voetbal toch voor het betaalde voetbal. De sfeer in de stadions, de beleving, de spanning die in de lucht hangt zodra de spelers het veld opkomen: het maakt het allemaal net wat specialer.
Als voorzitter van SC Loppersum ben ik trots. Trots op wat we met elkaar neerzetten in een dorp waar de mogelijkheden beperkt zijn, maar de wil om er samen iets moois van te maken grenzeloos is. We spelen in de derde klasse en dat vind ik geweldig. Een prestatie op zich, gezien de omvang van ons dorp. Inmiddels staat er een nieuwe generatie die voortbouwt op wat jaren goed is gegaan. Of dat altijd zo blijft weet ik niet, maar zolang we met elkaar het maximale eruit halen, is het mooi om te zien.
Thuis op de bank wisselt het nogal welk tv-programma ik kijk. Soms zit ik in een Wie is de Mol?-fase, soms in een sportfase, soms in de misdaadseries. Het hangt af van wat er op dat moment is en waar ik zin in heb. Net zoals het in het voetbal soms afhangt van wat er voorhanden is. Neem de afstand tussen de KNVB en de clubs: veel te groot. Er wordt hard aan gewerkt, dat moet ik eerlijk zeggen, maar er heerst nog altijd te veel een papieren waarheid. Het is allemaal best goed bedoeld, maar de praktijk werkt vaak anders dan de regeltjes op papier.
Als ik een dag met iemand mee zou mogen lopen, dan zou ik kiezen voor Ronald Koeman. Lijkt me geweldig om een dag mee te kijken achter de schermen. Hij lijkt me bovendien een mooie kerel.
Op mijn telefoon gebruik ik het meest WhatsApp en Outlook. Die telefoon is eigenlijk een mengeling van werk en privé geworden. Dat hoort erbij als je een drukke baan hebt en daarnaast ook actief bent binnen de club. Over actief gesproken: scheidsrechter ben ik officieel niet meer. Het is mooi geweest. Alleen als het écht nodig is, als de nood aan de man komt bij de club, dan trek ik de fluit nog wel eens uit de tas.
Op mijn bucketlist staan twee grote dingen: ooit wil ik de wedstrijd Boca Juniors – River Plate meemaken. La Bombonera, de kleuren, de passie, het is iets wat je bijna moet voelen om te begrijpen. Daarnaast wil ik graag een keer met de motor door Amerika rijden. En verder vooral veel mooie dingen doen met het gezin, want uiteindelijk draait het daarom.
De vraag of een terugkeer van Marc Overmars bij Ajax verstandig zou zijn. Ik denk van wel, maar het is niet zaligmakend. De club zit vol ego’s die vaak niet het clubbelang dienen. Ik denk dat Ajax vooral terug moet naar de basis: talent opleiden, kansen geven en de lijn van vroeger durven volgen. Dan komen de successen vanzelf wel weer. Al vind ik het eerlijk gezegd ook wel best zo, dat ze even wat minder zijn.
In het dagelijks leven werk ik als Business Unit Manager bij Kinwell in Leek. Een mooie functie waarin ik veel verantwoordelijkheid heb en met fijne mensen werk. Dat maakt het leuk en afwisselend. De sport blijft daarnaast een uitlaatklep. Als ik niet geblesseerd ben voetbal ik nog, en anders probeer ik hard te lopen en wat krachttraining te doen in de sportschool.
Boeken lezen doe ik eerlijk gezegd weinig. Vraag me niet naar het laatste boek, want ik zou het echt niet weten. Muziek luister ik dan weer wel regelmatig. Coldplay staat dan bovenaan.
In Nederland mag de betutteling wel wat minder. Een beetje meer verdraagzaamheid en begrip zou enorm helpen. En ja, ik word net als velen zo nu en dan behoorlijk moe van politiek Den Haag. Iedereen belooft van alles en claimt het beter te gaan doen, maar ondertussen komt er weinig van terecht. Het lijkt vooral alsof we elkaar vooraf steeds meer uitsluiten, in plaats van samen ergens naartoe te werken.
Voor FC Groningen ben ik optimistisch. Ze gaan die play-offs voor Europees voetbal gewoon halen omdat het team sterk in elkaar steekt. Je ziet dat er een lijn in zit en dat er iets staat. En dan kom ik vanzelf weer op Loppersum: ook daar staat iets. En dat maakt nu juist de kracht van een dorp. Mensen die zich inzetten, mensen die elkaar helpen. Ik doe hier en daar ook wel eens iets in het dorp, net als zovelen. Dat hoort bij dorpsleven.
En dan het vuurwerkverbod. Voor mij is dat een nee. Zorg dat wat verkocht wordt veilig is, controleer goed. Buitenlands spul is vaak zwaarder en minder goed gecontroleerd. Daar krijg je dus sneller slachtoffers van. En dat blijft toch wel binnenkomen, verbod of niet. Dus regel het, in plaats van te verbieden. Dat lijkt mij een stuk verstandiger.
Als je mij vraagt of ik liever betaald voetbal of amateurvoetbal volg, dan kies ik ondanks mijn liefde voor het dorpse voetbal toch voor het betaalde voetbal. De sfeer in de stadions, de beleving, de spanning die in de lucht hangt zodra de spelers het veld opkomen: het maakt het allemaal net wat specialer.
Als voorzitter van SC Loppersum ben ik trots. Trots op wat we met elkaar neerzetten in een dorp waar de mogelijkheden beperkt zijn, maar de wil om er samen iets moois van te maken grenzeloos is. We spelen in de derde klasse en dat vind ik geweldig. Een prestatie op zich, gezien de omvang van ons dorp. Inmiddels staat er een nieuwe generatie die voortbouwt op wat jaren goed is gegaan. Of dat altijd zo blijft weet ik niet, maar zolang we met elkaar het maximale eruit halen, is het mooi om te zien.
Thuis op de bank wisselt het nogal welk tv-programma ik kijk. Soms zit ik in een Wie is de Mol?-fase, soms in een sportfase, soms in de misdaadseries. Het hangt af van wat er op dat moment is en waar ik zin in heb. Net zoals het in het voetbal soms afhangt van wat er voorhanden is. Neem de afstand tussen de KNVB en de clubs: veel te groot. Er wordt hard aan gewerkt, dat moet ik eerlijk zeggen, maar er heerst nog altijd te veel een papieren waarheid. Het is allemaal best goed bedoeld, maar de praktijk werkt vaak anders dan de regeltjes op papier.
Als ik een dag met iemand mee zou mogen lopen, dan zou ik kiezen voor Ronald Koeman. Lijkt me geweldig om een dag mee te kijken achter de schermen. Hij lijkt me bovendien een mooie kerel.
Op mijn telefoon gebruik ik het meest WhatsApp en Outlook. Die telefoon is eigenlijk een mengeling van werk en privé geworden. Dat hoort erbij als je een drukke baan hebt en daarnaast ook actief bent binnen de club. Over actief gesproken: scheidsrechter ben ik officieel niet meer. Het is mooi geweest. Alleen als het écht nodig is, als de nood aan de man komt bij de club, dan trek ik de fluit nog wel eens uit de tas.
Op mijn bucketlist staan twee grote dingen: ooit wil ik de wedstrijd Boca Juniors – River Plate meemaken. La Bombonera, de kleuren, de passie, het is iets wat je bijna moet voelen om te begrijpen. Daarnaast wil ik graag een keer met de motor door Amerika rijden. En verder vooral veel mooie dingen doen met het gezin, want uiteindelijk draait het daarom.
De vraag of een terugkeer van Marc Overmars bij Ajax verstandig zou zijn. Ik denk van wel, maar het is niet zaligmakend. De club zit vol ego’s die vaak niet het clubbelang dienen. Ik denk dat Ajax vooral terug moet naar de basis: talent opleiden, kansen geven en de lijn van vroeger durven volgen. Dan komen de successen vanzelf wel weer. Al vind ik het eerlijk gezegd ook wel best zo, dat ze even wat minder zijn.
In het dagelijks leven werk ik als Business Unit Manager bij Kinwell in Leek. Een mooie functie waarin ik veel verantwoordelijkheid heb en met fijne mensen werk. Dat maakt het leuk en afwisselend. De sport blijft daarnaast een uitlaatklep. Als ik niet geblesseerd ben voetbal ik nog, en anders probeer ik hard te lopen en wat krachttraining te doen in de sportschool.
Boeken lezen doe ik eerlijk gezegd weinig. Vraag me niet naar het laatste boek, want ik zou het echt niet weten. Muziek luister ik dan weer wel regelmatig. Coldplay staat dan bovenaan.
In Nederland mag de betutteling wel wat minder. Een beetje meer verdraagzaamheid en begrip zou enorm helpen. En ja, ik word net als velen zo nu en dan behoorlijk moe van politiek Den Haag. Iedereen belooft van alles en claimt het beter te gaan doen, maar ondertussen komt er weinig van terecht. Het lijkt vooral alsof we elkaar vooraf steeds meer uitsluiten, in plaats van samen ergens naartoe te werken.
Voor FC Groningen ben ik optimistisch. Ze gaan die play-offs voor Europees voetbal gewoon halen omdat het team sterk in elkaar steekt. Je ziet dat er een lijn in zit en dat er iets staat. En dan kom ik vanzelf weer op Loppersum: ook daar staat iets. En dat maakt nu juist de kracht van een dorp. Mensen die zich inzetten, mensen die elkaar helpen. Ik doe hier en daar ook wel eens iets in het dorp, net als zovelen. Dat hoort bij dorpsleven.
En dan het vuurwerkverbod. Voor mij is dat een nee. Zorg dat wat verkocht wordt veilig is, controleer goed. Buitenlands spul is vaak zwaarder en minder goed gecontroleerd. Daar krijg je dus sneller slachtoffers van. En dat blijft toch wel binnenkomen, verbod of niet. Dus regel het, in plaats van te verbieden. Dat lijkt mij een stuk verstandiger.
