Weekendvoetbal ? voor de onderbouw op zondag!!
Er zijn van die opmerkingen die blijven hangen. Niet omdat ze schokkend zijn, maar juist omdat je denkt: verrek, waarom doen we dit eigenlijk nog steeds zo? Zo’n opmerking kwam dit weekend van Jan ten Caat, toen we langs het thuisprogramma van een club net buiten de regio scrolden. JO7 om 08.30 uur. Voor kinderen die op die leeftijd nog serieus moeten nadenken over het verschil tussen links en rechts, laat staan over buitenspel.
“Ik snap niet dat er voor de jeugdteams in de onderbouw niet voor de zondag als speeldag wordt gekozen,” zei Jan. En eerlijk is eerlijk: hoe langer je erover nadenkt, hoe logischer het klinkt. Want laten we even eerlijk zijn. Binnen veel voetbalverenigingen wordt er nog altijd met bewonderenswaardige hardnekkigheid vastgehouden aan tradities die ooit logisch waren, maar inmiddels vooral vermoeiend zijn. Nadenken is daar soms inderdaad een onderschatte vaardigheid van . Zeker als het gaat om de planning van wedstrijden voor de jongste jeugd.
De velden zijn, als het aan ‘Jantje Infantino’ (opperhoofd van de amateurtak van de KNVB) ligt, in het weekend namelijk net zo leeg als de stranden op Rottumerplaat. Zaterdag propvol, zondag… ach ja, daar graast er hooguit een verdwaalde schaap wat rond. En toch blijven we die onderbouwteams in alle vroegte uit bed sleuren op zaterdagochtend. Alsof het een opvoedkundig experiment is: hoe ver kun je een gezin plagen voordat ze collectief chagrijnig worden?
Waarom laten we die jongste jeugd niet gewoon op zondag spelen? En dan niet om 08.30 uur, maar lekker op zijn vroegst om 10.30 uur. Een tijdstip waarop het menselijk brein enigszins opgestart is, het broodrooster al is afgekoeld en de veters zonder ruzie gestrikt kunnen worden.
Kijk eens wat dat oplevert. Pappa kan op zaterdag zijn klusjes doen. Even langs de bouwmarkt voor iets dat hij eigenlijk niet nodig had, de auto voltanken (want dat moest al drie weken) en ’s middags zelf een balletje trappen of rustig bij de hoofdmacht van de plaatselijke trots gaan kijken. Zonder tijdsdruk, zonder klok, zonder het gevoel dat hij eigenlijk ergens anders moet zijn.
En mamma? Die hoeft niet om 07.15 uur met een thermoskan koffie in de hand te onderhandelen met een kind dat beweert dat zijn scheenbeschermers “prikken”. Die heeft ineens een zaterdagochtend. Een echte. Met ruimte. Stilte. Of in ieder geval geen sporttas die nog nat is van vorige week.
Dan is er nog dat andere bijkomende voordeel. Het verplichte “soep eten bij oma” kan ook uit de agenda geschrapt worden. Dat vaste ritueel waar niemand echt tegen durft te protesteren, maar waar iedereen stiekem lichtelijk onder lijdt. Dat wordt dan vervangen door patat eten in de kantine van de thuisspelende club. Friet met mayonaise, een frikandel speciaal en een glaasje ranja dat al drie keer is bijgevuld. Cultureel erfgoed, maar dan leuk.
Dus ja, ook hier is sprake van een duidelijke win-win-situatie. Kinderen die uitgeruster zijn. Ouders die minder mopperen. Kantines die eindelijk op zondag weer leven. En vrijwilligers die niet meer op zaterdagochtend in het donker de deur open hoeven te doen.
En als ‘Jantje Infantino’ dan zo graag weekendvoetbal wil: prima. Maar dan ook echt weekendvoetbal. Niet alles op zaterdag proppen alsof zondag een rustdag uit 1953 is die we met z’n allen hebben afgesproken nooit meer aan te raken.
Natuurlijk zullen er criticasters zijn. Die roepen: “Blijf van onze zondag af!” Met grote woorden en nog grotere verontwaardiging. Maar dat zijn opvallend vaak dezelfde mensen die op zaterdagmorgen lopen te piepen en te kreunen bij het opstaan. Die op de parkeerplaats al zeggen: “Vroeger deden we dit ook hoor,” terwijl hun rug kraakt bij het uitstappen.
Wat dat betreft is de huidige generatie ouder bijna allemaal boer. Niet omdat ze het land bewerken, maar omdat ze bijna altijd klagen. Over het weer, over het schema, over de tegenstander, over de scheidsrechter en vooral over hoe vroeg het allemaal is. En toch veranderen? Ho maar.
Misschien wordt het tijd dat we onszelf eens serieus nemen. Dat we erkennen dat voetbal er in de onderbouw niet is om het maximale uit de dag te persen, maar om plezier te maken. Voor kinderen, maar ook voor ouders. En plezier heeft zelden iets te maken met een aftrap om 08.30 uur.
Dus laten we het beestje bij de naam noemen. Zondagvoetbal voor de jongste jeugd is geen aanval op traditie. Het is gewoon logisch nadenken. En als dat betekent dat we allemaal iets langer kunnen slapen, iets minder kunnen mopperen en iets vaker patat eten in de kantine, dan is dat misschien wel de beste spelregelwijziging van de afgelopen jaren.
“Ik snap niet dat er voor de jeugdteams in de onderbouw niet voor de zondag als speeldag wordt gekozen,” zei Jan. En eerlijk is eerlijk: hoe langer je erover nadenkt, hoe logischer het klinkt. Want laten we even eerlijk zijn. Binnen veel voetbalverenigingen wordt er nog altijd met bewonderenswaardige hardnekkigheid vastgehouden aan tradities die ooit logisch waren, maar inmiddels vooral vermoeiend zijn. Nadenken is daar soms inderdaad een onderschatte vaardigheid van . Zeker als het gaat om de planning van wedstrijden voor de jongste jeugd.
De velden zijn, als het aan ‘Jantje Infantino’ (opperhoofd van de amateurtak van de KNVB) ligt, in het weekend namelijk net zo leeg als de stranden op Rottumerplaat. Zaterdag propvol, zondag… ach ja, daar graast er hooguit een verdwaalde schaap wat rond. En toch blijven we die onderbouwteams in alle vroegte uit bed sleuren op zaterdagochtend. Alsof het een opvoedkundig experiment is: hoe ver kun je een gezin plagen voordat ze collectief chagrijnig worden?
Waarom laten we die jongste jeugd niet gewoon op zondag spelen? En dan niet om 08.30 uur, maar lekker op zijn vroegst om 10.30 uur. Een tijdstip waarop het menselijk brein enigszins opgestart is, het broodrooster al is afgekoeld en de veters zonder ruzie gestrikt kunnen worden.
Kijk eens wat dat oplevert. Pappa kan op zaterdag zijn klusjes doen. Even langs de bouwmarkt voor iets dat hij eigenlijk niet nodig had, de auto voltanken (want dat moest al drie weken) en ’s middags zelf een balletje trappen of rustig bij de hoofdmacht van de plaatselijke trots gaan kijken. Zonder tijdsdruk, zonder klok, zonder het gevoel dat hij eigenlijk ergens anders moet zijn.
En mamma? Die hoeft niet om 07.15 uur met een thermoskan koffie in de hand te onderhandelen met een kind dat beweert dat zijn scheenbeschermers “prikken”. Die heeft ineens een zaterdagochtend. Een echte. Met ruimte. Stilte. Of in ieder geval geen sporttas die nog nat is van vorige week.
Dan is er nog dat andere bijkomende voordeel. Het verplichte “soep eten bij oma” kan ook uit de agenda geschrapt worden. Dat vaste ritueel waar niemand echt tegen durft te protesteren, maar waar iedereen stiekem lichtelijk onder lijdt. Dat wordt dan vervangen door patat eten in de kantine van de thuisspelende club. Friet met mayonaise, een frikandel speciaal en een glaasje ranja dat al drie keer is bijgevuld. Cultureel erfgoed, maar dan leuk.
Dus ja, ook hier is sprake van een duidelijke win-win-situatie. Kinderen die uitgeruster zijn. Ouders die minder mopperen. Kantines die eindelijk op zondag weer leven. En vrijwilligers die niet meer op zaterdagochtend in het donker de deur open hoeven te doen.
En als ‘Jantje Infantino’ dan zo graag weekendvoetbal wil: prima. Maar dan ook echt weekendvoetbal. Niet alles op zaterdag proppen alsof zondag een rustdag uit 1953 is die we met z’n allen hebben afgesproken nooit meer aan te raken.
Natuurlijk zullen er criticasters zijn. Die roepen: “Blijf van onze zondag af!” Met grote woorden en nog grotere verontwaardiging. Maar dat zijn opvallend vaak dezelfde mensen die op zaterdagmorgen lopen te piepen en te kreunen bij het opstaan. Die op de parkeerplaats al zeggen: “Vroeger deden we dit ook hoor,” terwijl hun rug kraakt bij het uitstappen.
Wat dat betreft is de huidige generatie ouder bijna allemaal boer. Niet omdat ze het land bewerken, maar omdat ze bijna altijd klagen. Over het weer, over het schema, over de tegenstander, over de scheidsrechter en vooral over hoe vroeg het allemaal is. En toch veranderen? Ho maar.
Misschien wordt het tijd dat we onszelf eens serieus nemen. Dat we erkennen dat voetbal er in de onderbouw niet is om het maximale uit de dag te persen, maar om plezier te maken. Voor kinderen, maar ook voor ouders. En plezier heeft zelden iets te maken met een aftrap om 08.30 uur.
Dus laten we het beestje bij de naam noemen. Zondagvoetbal voor de jongste jeugd is geen aanval op traditie. Het is gewoon logisch nadenken. En als dat betekent dat we allemaal iets langer kunnen slapen, iets minder kunnen mopperen en iets vaker patat eten in de kantine, dan is dat misschien wel de beste spelregelwijziging van de afgelopen jaren.
