Man van de Wedstrijd: Stefan van der Ploeg (Corenos) streng voor zichzelf
Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd? Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles wegkopt wat los en vast zit en zijn tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen.
Zaterdag mocht ik voor de Ommelander Courant naar Groningen afreizen voor het duel tussen VV Groningen en Corenos. Een ontmoeting tussen twee ploegen die zich voorafgaand aan deze speelronde in de onderste regionen van de zaterdag derde klasse R bevonden. Wedstrijden waarin de belangen groot zijn, maar het voetbal vaak ondergeschikt raakt aan strijd, spanning en voorzichtigheid. En laat dat nu precies het beeld zijn geweest dat zich op sportpark Het Noorden ontvouwde.
Het spelpeil was, om het zacht uit te drukken, niet best. Veel lange ballen, veel balverlies en weinig combinaties die langer dan drie passes duurden. De nervositeit was voelbaar aan beide kanten. VV Groningen probeerde met veel energie en irritatie in het spel Corenos uit balans te brengen, terwijl de Roodeschoolsters vooral bezig waren met overeind blijven. Het leverde een rommelige eerste helft op waarin scheidsrechter, Man in ’t Veld, ook niet altijd even zeker overkwam. Zijn fluitje klonk regelmatig, maar zelden tot ieders tevredenheid.
In die eerste helft speelde Kevin Haan namens Corenos al snel met een gele kaart op zak. Een routinier, iemand die weet hoe het werkt in dit soort wedstrijden, maar ook iemand die weet hoe dun de lijn is tussen fel en te fel. Met een scheidsrechter die warrig floot en een tegenstander die graag de confrontatie zocht, hing een tweede gele kaart voortdurend in de lucht. Dat de technische staf van Corenos in de rust besloot in te grijpen, was dan ook allesbehalve verrassend.
Haan bleef achter in de kleedkamer en werd vervangen door de volgens Voetbalnoord 21-jarige Stefan van der Ploeg. Een wissel die misschien vooral bedoeld was om risico’s te vermijden, maar die uiteindelijk veel meer bracht dan alleen rust. Want waar het duel tot dat moment vooral voortkabbelde, bracht Stefan iets wat je op zo’n middag niet vaak ziet: energie, discipline en oprechte gretigheid. De lange middenvelder viel meer dan goed in. Verdedigend stond hij zijn mannetje tegen een irritant spelend VV Groningen, dat bleef jagen en duwen. Hij koos zijn momenten slim, ging geen onnodige duels aan en hield overzicht. Maar vooral aan de bal viel hij op. Geen moeilijke oplossingen, geen paniekvoetbal, maar simpele passes en de bereidheid om aanspeelbaar te zijn. In een wedstrijd waarin de bal soms leek te branden aan de voet, was dat al verfrissend.
Wat misschien nog wel het meest bleef hangen, was zijn reactie op zichzelf. Wanneer een pass niet aankwam of een aanname mislukte werd hij zichtbaar boos op zichzelf. Niet richting een medespeler, niet naar de scheidsrechter, maar puur op zichzelf. Even die gebalde vuist, een korte vloek, en weer door. Dat zijn de momenten die iets zeggen over een speler. Dat tekent iemand die niet tevreden is met middelmaat. Iemand die beter wil worden en daar ook de verantwoordelijkheid voor voelt.
Het duel zelf bleef matig. Er kwamen weinig kansen, het tempo bleef laag en het publiek werd niet verwend. Maar juist in zulke wedstrijden vallen dit soort spelers op. Spelers die zich niet verstoppen als het lastig wordt, maar juist opstaan wanneer het voetbal ver weg is. Voor de liefhebber van het amateurvoetbal was het daarom toch nog genieten. Niet vanwege het spel als geheel, maar vanwege die ene middenvelder die liet zien dat inzet en mentaliteit nog altijd het verschil kunnen maken.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik Corenos dit seizoen, en ook vorig seizoen, niet heel vaak heb zien spelen. Of Stefan van der Ploeg al dicht tegen een vaste basisplaats aanzit, durf ik dan ook niet met zekerheid te zeggen. Maar wat hij zaterdagmiddag liet zien op een koud sportpark Het Noorden, was meer dan voldoende om indruk te maken. Zo spelend dwing je kansen af. Bij trainers, bij ploeggenoten en bij mensen langs de lijn die verder kijken dan doelpunten en assists.
En soms is dat genoeg. Soms hoeft een man van de wedstrijd geen doelpunt te maken of een bal van de lijn te halen. Soms is het simpelweg de speler die energie brengt, die orde schept in chaos en die laat zien dat hij het spel serieus neemt. Zaterdag was dat, in een verder weinig sprankelend duel, zonder enige twijfel Stefan van der Ploeg.
Mijn man van de wedstrijd.
Zaterdag mocht ik voor de Ommelander Courant naar Groningen afreizen voor het duel tussen VV Groningen en Corenos. Een ontmoeting tussen twee ploegen die zich voorafgaand aan deze speelronde in de onderste regionen van de zaterdag derde klasse R bevonden. Wedstrijden waarin de belangen groot zijn, maar het voetbal vaak ondergeschikt raakt aan strijd, spanning en voorzichtigheid. En laat dat nu precies het beeld zijn geweest dat zich op sportpark Het Noorden ontvouwde.
Het spelpeil was, om het zacht uit te drukken, niet best. Veel lange ballen, veel balverlies en weinig combinaties die langer dan drie passes duurden. De nervositeit was voelbaar aan beide kanten. VV Groningen probeerde met veel energie en irritatie in het spel Corenos uit balans te brengen, terwijl de Roodeschoolsters vooral bezig waren met overeind blijven. Het leverde een rommelige eerste helft op waarin scheidsrechter, Man in ’t Veld, ook niet altijd even zeker overkwam. Zijn fluitje klonk regelmatig, maar zelden tot ieders tevredenheid.
In die eerste helft speelde Kevin Haan namens Corenos al snel met een gele kaart op zak. Een routinier, iemand die weet hoe het werkt in dit soort wedstrijden, maar ook iemand die weet hoe dun de lijn is tussen fel en te fel. Met een scheidsrechter die warrig floot en een tegenstander die graag de confrontatie zocht, hing een tweede gele kaart voortdurend in de lucht. Dat de technische staf van Corenos in de rust besloot in te grijpen, was dan ook allesbehalve verrassend.
Haan bleef achter in de kleedkamer en werd vervangen door de volgens Voetbalnoord 21-jarige Stefan van der Ploeg. Een wissel die misschien vooral bedoeld was om risico’s te vermijden, maar die uiteindelijk veel meer bracht dan alleen rust. Want waar het duel tot dat moment vooral voortkabbelde, bracht Stefan iets wat je op zo’n middag niet vaak ziet: energie, discipline en oprechte gretigheid. De lange middenvelder viel meer dan goed in. Verdedigend stond hij zijn mannetje tegen een irritant spelend VV Groningen, dat bleef jagen en duwen. Hij koos zijn momenten slim, ging geen onnodige duels aan en hield overzicht. Maar vooral aan de bal viel hij op. Geen moeilijke oplossingen, geen paniekvoetbal, maar simpele passes en de bereidheid om aanspeelbaar te zijn. In een wedstrijd waarin de bal soms leek te branden aan de voet, was dat al verfrissend.
Wat misschien nog wel het meest bleef hangen, was zijn reactie op zichzelf. Wanneer een pass niet aankwam of een aanname mislukte werd hij zichtbaar boos op zichzelf. Niet richting een medespeler, niet naar de scheidsrechter, maar puur op zichzelf. Even die gebalde vuist, een korte vloek, en weer door. Dat zijn de momenten die iets zeggen over een speler. Dat tekent iemand die niet tevreden is met middelmaat. Iemand die beter wil worden en daar ook de verantwoordelijkheid voor voelt.
Het duel zelf bleef matig. Er kwamen weinig kansen, het tempo bleef laag en het publiek werd niet verwend. Maar juist in zulke wedstrijden vallen dit soort spelers op. Spelers die zich niet verstoppen als het lastig wordt, maar juist opstaan wanneer het voetbal ver weg is. Voor de liefhebber van het amateurvoetbal was het daarom toch nog genieten. Niet vanwege het spel als geheel, maar vanwege die ene middenvelder die liet zien dat inzet en mentaliteit nog altijd het verschil kunnen maken.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik Corenos dit seizoen, en ook vorig seizoen, niet heel vaak heb zien spelen. Of Stefan van der Ploeg al dicht tegen een vaste basisplaats aanzit, durf ik dan ook niet met zekerheid te zeggen. Maar wat hij zaterdagmiddag liet zien op een koud sportpark Het Noorden, was meer dan voldoende om indruk te maken. Zo spelend dwing je kansen af. Bij trainers, bij ploeggenoten en bij mensen langs de lijn die verder kijken dan doelpunten en assists.
En soms is dat genoeg. Soms hoeft een man van de wedstrijd geen doelpunt te maken of een bal van de lijn te halen. Soms is het simpelweg de speler die energie brengt, die orde schept in chaos en die laat zien dat hij het spel serieus neemt. Zaterdag was dat, in een verder weinig sprankelend duel, zonder enige twijfel Stefan van der Ploeg.
Mijn man van de wedstrijd.
