Clubicoon Jan Stavinga (Rood Zwart Baflo) , meer dan een vrijwilliger
Elke voetbalvereniging kent ze. Mensen die meer zijn dan vrijwilliger, speler of bestuurslid. Mensen die niet op de voorgrond hoeven te staan om toch alles voor een club te betekenen. Mannen en vrouwen die met hun onvoorwaardelijke liefde voor de club een onuitwisbare indruk achterlaten. Niet alleen bij de successen, maar juist ook in de moeilijke momenten. Zulke mensen vormen het kloppend hart van een club. Jarenlang was dat bij Rood Zwart Baflo zonder twijfel clubicoon Jan Stavinga.
Jan was geen man van grote woorden of borstklopperij. Hij hoefde geen applaus, geen schouderklopjes en geen spotlight. Zijn kracht zat in zijn aanwezigheid, zijn betrouwbaarheid en zijn enorme betrokkenheid. Als Jan iets deed, dan deed hij het goed. En als hij ergens voor stond, dan stond hij er ook echt voor.
In augustus 2020 veranderde alles. Jan werd ziek. Niet een klein beetje ziek, maar ziek met grote gevolgen. Een periode volgde die niemand hem had gegund. Na weken in het Martiniziekenhuis moest Jan verder revalideren in De Twaalf Hoven. Uiteindelijk keerde hij terug naar Baflo, waar hij sinds januari 2021 woont in De Viskenij. Zijn leven werd ingrijpend anders, maar één ding bleef onveranderd: zijn liefde voor Rood Zwart Baflo.
Wanneer ik aan Jan denk, denk ik niet alleen aan hem als wedstrijdsecretaris van Rood Zwart Baflo, maar ook aan Jan als teamleider in de periode dat ik bij Marcia speelde. Jan was een teamleider zoals iedere trainer en spelersgroep zich die mag wensen. Altijd aanwezig. Altijd voorbereid. Altijd zijn zaakjes op orde. Geen verrassingen, geen chaos, geen losse eindjes. Wat geregeld moest worden, werd geregeld. Stil, zorgvuldig en met oog voor iedereen.
Die eigenschappen kwamen ook in zijn andere taken steeds weer naar voren. Want als we het over Jan hebben, dan hebben we het over een lijst aan werkzaamheden die bijna niet te bevatten is. Bestuurslid, wedstrijdsecretaris, elftalleider van het eerste elftal, scheidsrechter, grensrechter, lid van de jeugdcommissie, jeugdleider, lijnentrekker, maaier, lid van de Pinksterkampcommissie, archivaris, fotograaf, videoman, wedstrijdverslaggever en zelfs het bijhouden van een klassement van meest gespeelde wedstrijden. En dan is de kans groot dat we er nog een paar vergeten.
Het is een lijst die alleen maar diep respect afdwingt. Niet omdat het moet worden opgesomd, maar omdat het laat zien hoe groot zijn toewijding was. Jan deed dit niet omdat iemand het vroeg, maar omdat hij vond dat het erbij hoorde. Omdat het zijn club was. Omdat Rood Zwart Baflo voor hem meer was dan voetbal alleen.
Ruim tien jaar lang was Jan voor mij als verslaggever een vaste waarde in de bestuurskamer van Rood Zwart Baflo. Je wist wat je kon verwachten. Even later kwam het wedstrijdformulier uit de printer rollen, keurig geregeld, zonder gedoe. Maar misschien nog wel belangrijker: met Jan in de buurt waren de grappen, grollen en de kunst van het relativeren nooit ver weg.
Jan bracht sfeer. Hij bracht rust. En hij bracht humor. Precies op de momenten dat het nodig was. Een bestuurskamer met Jan voelde, zonder dat ik anderen tekort wil doen, anders dan een bestuurskamer zonder Jan. Dat werd na augustus 2020 pijnlijk duidelijk.
Toch verdween Jan niet uit beeld. Nadat hij weer terugkeerde in Baflo, bleef hij de wedstrijden van Rood Zwart Baflo bezoeken. In zijn scootmobiel zat hij langs de lijn. Soms kritisch, zoals alleen iemand kan zijn die het spel door en door kent. Maar altijd betrokken. Altijd meelevend. Het erelid was nog steeds zichtbaar verbonden met zijn club.
En ook toen was er ruimte voor een grap. Want dat is wat bij Jan hoort. Zonder humor is het leven saai, en dat heeft Jan altijd begrepen. Een kwinkslag hier, een relativerende opmerking daar. Nooit scherp, nooit kwetsend, maar altijd precies raak. Het type humor dat een mens typeert en een clubkleur geeft.
Jan Stavinga is zo iemand die je niet kunt vervangen. Niet omdat niemand het werk kan doen, maar omdat niemand het op zijn manier doet. Met zijn hart op de juiste plek, met oog voor mensen en met een vanzelfsprekende loyaliteit die je niet kunt afdwingen, alleen kunt verdienen.
Rood Zwart Baflo heeft veel te danken aan Jan. Meer dan in woorden te vangen is. Maar één ding staat vast: hij is en blijft een prachtmens. Een clubman in de puurste betekenis van het woord.
Jan was geen man van grote woorden of borstklopperij. Hij hoefde geen applaus, geen schouderklopjes en geen spotlight. Zijn kracht zat in zijn aanwezigheid, zijn betrouwbaarheid en zijn enorme betrokkenheid. Als Jan iets deed, dan deed hij het goed. En als hij ergens voor stond, dan stond hij er ook echt voor.
In augustus 2020 veranderde alles. Jan werd ziek. Niet een klein beetje ziek, maar ziek met grote gevolgen. Een periode volgde die niemand hem had gegund. Na weken in het Martiniziekenhuis moest Jan verder revalideren in De Twaalf Hoven. Uiteindelijk keerde hij terug naar Baflo, waar hij sinds januari 2021 woont in De Viskenij. Zijn leven werd ingrijpend anders, maar één ding bleef onveranderd: zijn liefde voor Rood Zwart Baflo.
Wanneer ik aan Jan denk, denk ik niet alleen aan hem als wedstrijdsecretaris van Rood Zwart Baflo, maar ook aan Jan als teamleider in de periode dat ik bij Marcia speelde. Jan was een teamleider zoals iedere trainer en spelersgroep zich die mag wensen. Altijd aanwezig. Altijd voorbereid. Altijd zijn zaakjes op orde. Geen verrassingen, geen chaos, geen losse eindjes. Wat geregeld moest worden, werd geregeld. Stil, zorgvuldig en met oog voor iedereen.
Die eigenschappen kwamen ook in zijn andere taken steeds weer naar voren. Want als we het over Jan hebben, dan hebben we het over een lijst aan werkzaamheden die bijna niet te bevatten is. Bestuurslid, wedstrijdsecretaris, elftalleider van het eerste elftal, scheidsrechter, grensrechter, lid van de jeugdcommissie, jeugdleider, lijnentrekker, maaier, lid van de Pinksterkampcommissie, archivaris, fotograaf, videoman, wedstrijdverslaggever en zelfs het bijhouden van een klassement van meest gespeelde wedstrijden. En dan is de kans groot dat we er nog een paar vergeten.
Het is een lijst die alleen maar diep respect afdwingt. Niet omdat het moet worden opgesomd, maar omdat het laat zien hoe groot zijn toewijding was. Jan deed dit niet omdat iemand het vroeg, maar omdat hij vond dat het erbij hoorde. Omdat het zijn club was. Omdat Rood Zwart Baflo voor hem meer was dan voetbal alleen.
Ruim tien jaar lang was Jan voor mij als verslaggever een vaste waarde in de bestuurskamer van Rood Zwart Baflo. Je wist wat je kon verwachten. Even later kwam het wedstrijdformulier uit de printer rollen, keurig geregeld, zonder gedoe. Maar misschien nog wel belangrijker: met Jan in de buurt waren de grappen, grollen en de kunst van het relativeren nooit ver weg.
Jan bracht sfeer. Hij bracht rust. En hij bracht humor. Precies op de momenten dat het nodig was. Een bestuurskamer met Jan voelde, zonder dat ik anderen tekort wil doen, anders dan een bestuurskamer zonder Jan. Dat werd na augustus 2020 pijnlijk duidelijk.
Toch verdween Jan niet uit beeld. Nadat hij weer terugkeerde in Baflo, bleef hij de wedstrijden van Rood Zwart Baflo bezoeken. In zijn scootmobiel zat hij langs de lijn. Soms kritisch, zoals alleen iemand kan zijn die het spel door en door kent. Maar altijd betrokken. Altijd meelevend. Het erelid was nog steeds zichtbaar verbonden met zijn club.
En ook toen was er ruimte voor een grap. Want dat is wat bij Jan hoort. Zonder humor is het leven saai, en dat heeft Jan altijd begrepen. Een kwinkslag hier, een relativerende opmerking daar. Nooit scherp, nooit kwetsend, maar altijd precies raak. Het type humor dat een mens typeert en een clubkleur geeft.
Jan Stavinga is zo iemand die je niet kunt vervangen. Niet omdat niemand het werk kan doen, maar omdat niemand het op zijn manier doet. Met zijn hart op de juiste plek, met oog voor mensen en met een vanzelfsprekende loyaliteit die je niet kunt afdwingen, alleen kunt verdienen.
Rood Zwart Baflo heeft veel te danken aan Jan. Meer dan in woorden te vangen is. Maar één ding staat vast: hij is en blijft een prachtmens. Een clubman in de puurste betekenis van het woord.
