Elke voetbalvereniging kent ze. De mensen die méér zijn dan vrijwilliger, méér dan speler of bestuurslid. Het zijn mannen en vrouwen die met hun karakter, inzet en liefde voor de club een onuitwisbare indruk achterlaten. Niet alleen wanneer de zon schijnt en de successen gevierd worden, maar juist in de moeilijke momenten, wanneer het fundament van een vereniging zichtbaar wordt. Zulke mensen vormen het kloppend hart van een club. Ze zijn verweven met het gras, met de lijnen op het veld en met het leven binnen de vereniging. Ze horen bij een club zoals een club bij hen hoort en wat zeker geldt voor Remmelt Zuidersma, een van de clubiconen van Zeester.
Een onverwachte stilte
Het was in de zomer van 1997 dat Zoutkamp werd opgeschrikt door het verdrietige nieuws dat Remmelt Zuidersma was overleden. De schok golfde niet alleen door het dorp, maar ook diep door Zeester. Want Remmelt was niet zomaar iemand uit de gemeenschap; hij was iemand die door velen werd gewaardeerd, gerespecteerd maar was bovenal zeer geliefd. Zijn overlijden liet direct een leegte achter. Niet alleen voor zijn kinderen, die hun vader moesten missen, maar ook voor de club waar hij zo onlosmakelijk mee verbonden was. Pas wanneer een clubicoon wegvalt, wordt vaak duidelijk hoeveel iemand werkelijk heeft betekend. Voor Remmelt gold dat zeker.
Eerst vader
Wie Remmelt kende, wist dat zijn gezin op nummer één stond. Hij was de spil in een eenoudergezin, een taak die hij met een bewonderenswaardige toewijding en eenvoud droeg. Hij gaf zijn kinderen alles wat hij te bieden had: liefde, steun, duidelijkheid en een thuis waarin ze zich gezien en gehoord voelden. Zijn dochters Wendy en Nathalie kwamen uit in het damesteam van Zeester, terwijl zijn zonen Andries en Sieco eveneens de clubkleuren verdedigden. Wie op zaterdagen op het sportveld kwam, zag Remmelt bijna automatisch in de buurt van zijn kinderen. Niet uit bemoeienis, maar uit trots. En precies diezelfde betrokkenheid nam hij mee naar Zeester als geheel. Want Remmelt was niet alleen vader van zijn eigen kinderen. Hij was een vaderfiguur voor de club.
Remmelt wás Zeester
Het is geen overdreven uitspraak, maar een waarheid die door iedereen werd gevoeld: Remmelt Zuidersma
was Zeester. Zijn aanwezigheid, zijn toewijding en zijn vanzelfsprekende bereidheid om te helpen maakten hem tot het soort vrijwilliger dat elke club zich wenst, maar slechts zelden heeft. Jarenlang vormde Remmelt samen met zijn boezemvriend Rommie Dijkstra het begeleidingsteam van het zaterdagelftal. Rommie was de leider en coach, en Remmelt was zijn vaste assistent en grensrechter. Twee mannen die elkaar naadloos aanvulden, met een diep gedeeld clubliefde als basis. Voor spelers was het een vertrouwd duo. Hun stabiliteit, humor en nuchterheid zorgden voor een sfeer waarin iedereen zich prettig voelde. Maar Remmelt beperkte zijn inzet nooit tot één taak , want had het damesteam een grensrechter nodig dan stond hij daar, vlag in de hand, lach op het gezicht. Altijd beschikbaar, altijd betrokken. Hij zei nooit "nee" wanneer het om Zeester ging. Omdat hij simpelweg niet anders kon.
Een clubicoon zonder opsmuk
Het mooie aan iemand als Remmelt is dat ze het nooit doen voor waardering of zichtbaarheid. Hij was niet het type dat zichzelf op de voorgrond plaatste. Zijn voldoening zat in het bijdragen aan de club waar hij zoveel om gaf. Hij genoot van de sfeer in de kleedkamer, van het praatje langs de lijn, van de saamhorigheid binnen de vereniging. Bij thuiswedstrijden was hij vaak al vroeg aanwezig, altijd bereid te helpen bij de voorbereidingen of simpelweg om zijn gezicht te laten zien. Wat Remmelt bijzonder maakte, was dat hij de club behandelde zoals hij zijn gezin behandelde: met zorg, met trouw en met een vanzelfsprekende onvoorwaardelijkheid.
Een verlies dat diep voelde
Toen Remmelt onverwacht kwam te overlijden, werd Zeester in één klap geconfronteerd met een leegte die niet gevuld kon worden. Voor de spelers, vrijwilligers, en zeker ook voor het zaterdagteam waarvan hij zo lang een vaste waarde was, voelde het alsof er een fundament was weggevallen. Het verdriet van zijn kinderen was immens en niet in woorden te vatten. Maar ook Zeester rouwde. Want met het heengaan van Remmelt verloor de club niet alleen een vrijwilliger, maar een vriend, een stille kracht. Iemand die altijd klaarstond en die nooit vroeg wat hij ervoor terugkreeg. Zijn overlijden bracht een besef dat vaak pas ontstaat wanneer iemand er niet meer is: hoeveel waarde hij werkelijk had. Hoeveel kleine dingen hij deed die niemand vroeg maar iedereen voelde. Hoe groot zijn bijdrage was richting dat wat hem dierbaar was, Zeester
Een blijvende herinnering
Vandaag, bijna drie decennia later, leeft de naam Remmelt Zuidersma nog steeds voort binnen Zeester. Zijn inzet, zijn karakter en zijn liefde voor Zeester zijn een voorbeeld voor iedereen die vrijwilliger is of wil worden. Want wie denkt aan wat een club maakt tot wat een club is, komt al snel uit bij mensen zoals hij. Remmelt Zuidersma blijft een clubicoon in de puurste zin van het woord: een man die nooit tevergeefs werd gevraagd, die meer gaf dan van hem werd verwacht en die zijn club liefhad. En dat zorgt dat hij ,nu, morgen en voor altijd , een plek krijgt in mijn Hall of Fame op Puurvoetbalonline
