Walking Football betaalt mee, maar waarvoor eigenlijk?

Er zijn in Nederland naar schatting tussen de 8.000 en 10.000 actieve Walking Footballers. Mannen en vrouwen die wekelijks met veel plezier bewegen, sociale contacten onderhouden en vooral genieten van het spelletje dat in veel gevallen hen hun hele leven al heeft vergezeld. Een prachtige ontwikkeling in een tijd waarin eenzaamheid onder ouderen toeneemt en bewegen steeds belangrijker wordt. Maar toch irriteert mij er iets




Sterker nog: hoe langer je erover nadenkt, hoe groter de irritatie wordt. Want waarom betalen duizenden Walking Footballers eigenlijk bondscontributie aan de KNVB? Dat is een vraag die nauwelijks wordt gesteld. Misschien omdat verenigingen het altijd al zo doen en ze onvoldoende in deze materie duiken. Misschien omdat bestuurders denken dat het nu eenmaal zo hoort. Misschien omdat de KNVB een positie heeft opgebouwd waarin niemand het nog aandurft om vragen te stellen.

Maar laten we dat toch eens doen. Waar betalen voetballers volgens de KNVB bondscontributie voor?

Voor het organiseren van competities en wedstrijden.

Voor het opleiden van trainers, coaches, begeleiders en scheidsrechters.

Voor spelersregistraties en digitale spelerspassen.

Voor belangenbehartiging richting overheid en maatschappelijke organisaties.

En voor collectieve verzekeringen.

Dat klinkt logisch. Voor een voetballer die elke zaterdag of zondag competitie speelt is dat allemaal relevant hoewel ik zelfs daar mijn vraagtekens bij durf te zetten. Want de geluiden die je op de velden hoort zijn, de KNVB doet maar verdomd weinig voor zijn leden

Maar gelden deze op papier mooie klinkende acties van de bond ook voor Walking Footballers? Nee.want een Walking Footballer speelt geen competitie.

Er zijn geen wekelijkse competitiewedstrijden met promotie- en degradatieregelingen. Er zijn geen digitale spelerspassen nodig. Er worden geen scheidsrechters opgeleid om iedere week wedstrijden te leiden. Er is geen omvangrijk registratiesysteem noodzakelijk. Walking Football is in de kern een recreatieve activiteit binnen een vereniging. Natuurlijk zijn er toernooien en ontmoetingen met andere clubs maar die worden niet door de KNVB georganiseerd.

Toch betaalt de Walking Footballer mee. Maar waarom? Dat is de vraag die zowel verenigingen als de KNVB liever lijken te ontwijken. Van alle genoemde diensten is er eigenlijk maar één onderdeel waarvan je kunt zeggen dat het misschien relevant is: de collectieve ongevallen- en aansprakelijkheidsverzekering. Maar zelfs daar zet ik grote vraagtekens bij

Maar waarom moet een Walking Footballer ook bijdragen aan voorzieningen waarvan hij of zij nooit gebruikmaakt? Dat voelt raar. Dat voelt als gemakzucht van vooral de clubs . Nog opmerkelijker is dat veel verenigingen hier nauwelijks vragen over stellen richting de bond! . Terwijl juist zij de belangen van hun leden zouden moeten vertegenwoordigen.

Sterker nog: veel clubs kampen financieel met stijgende energiekosten, hogere onderhoudslasten en toenemende druk op vrijwilligers. Iedere euro telt. Dan is het toch vreemd dat contributiegeld van Walking Footballers gedeeltelijk verdwijnt naar een bond waarvan zij nauwelijks diensten afnemen? Persoonlijk wil ik absoluut niet minder contributie te betalen. Integendeel. Ik betaal met alle liefde hetzelfde bedrag als nu. Maar ik wil wel dat dat geld binnen SV Bedum blijft. Investeer het maar in extra materialen.. Investeer het in jeugdtoernooien. Investeer het in vrijwilligers. Investeer het in de kantine, de accommodatie of de maatschappelijke activiteiten van de club. Maar maak er als club werk van dat het blijft waar het hoort, binnen de club. Daar zie je het resultaat tenminste terug. Nu verdwijnt een deel van het geld naar een organisatie die voor de gemiddelde Walking Footballer nauwelijks zichtbaar is en ook niets voor die tak aan de voetbalboom doet. Onlangs hoorde ik iemand zeggen: “De KNVB heeft nu eenmaal een monopoliepositie in voetballand.” Dat is misschien wel de kern van het probleem. Want als iets jarenlang zonder discussie gebeurt, ontstaat vanzelf het idee dat het niet anders kan. De KNVB bepaalt. De verenigingen volgen. En de leden betalen. Einde verhaal. Maar zo zou het niet moeten werken.

Juist een vereniging is van haar leden. Besturen zouden kritisch moeten kijken naar iedere euro die wordt uitgegeven. Zeker wanneer het gaat om groepen leden die niet of nauwelijks gebruikmaken van de diensten waarvoor wordt betaald. Het wordt daarom tijd dat de discussie openlijk wordt gevoerd. Niet vanuit boosheid. Niet vanuit anti-KNVB-sentiment,. Maar vanuit een simpele vraag: welke tegenprestatie levert de bond aan Walking Footballers voor de contributie die zij betalen? Als die tegenprestatie overtuigend kan worden uitgelegd, prima. Dan weten we waar we aan toe zijn. Maar als het antwoord uiteindelijk neerkomt op “zo doen we het nu eenmaal”, dan is dat onvoldoende. Reken maar eens mee. Bij ongeveer 9.000 Walking Footballers en een bondsafdracht van minimaal 12,50 euro per persoon praten we over meer dan 100.000 euro per jaar. Dat is geen wisselgeld. Dat is serieus geld. Geld dat afkomstig is van een doelgroep die vooral wil bewegen, gezond wil blijven en sociaal actief wil zijn. Geld dat ook rechtstreeks ten goede zou kunnen komen aan de verenigingen waar deze mensen hun contributie met plezier betalen. Misschien is het tijd dat clubbesturen, Walking Football-coördinatoren en de spelers zelf eens gezamenlijk aan de KNVB vragen hoe deze constructie precies wordt gerechtvaardigd. Want wie betaalt, mag ook vragen stellen. Sterker nog: wie betaalt, heeft de plicht om vragen te stellen. Walking Football is de afgelopen jaren uitgegroeid tot een van de mooiste maatschappelijke ontwikkelingen binnen het Nederlandse voetbal. Duizenden ouderen blijven dankzij deze spelvorm actief, gezond en betrokken bij hun vereniging. Dat verdient waardering.

Maar waardering betekent niet automatisch dat je kritiekloos iedere rekening accepteert. De KNVB zou zichzelf een plezier doen door transparant uit te leggen welke concrete meerwaarde zij biedt aan Walking Footballers. En verenigingen zouden zichzelf een nog groter plezier doen door die vraag eindelijk eens hardop te stellen. Want soms is de meest logische vraag ook de vraag die al veel te lang niet wordt gesteld: Waarom betalen Walking Footballers eigenlijk voor een systeem waar zij nauwelijks gebruik van maken?