Mooiweervoetballer (deel2)
Het woord mooiweervoetballer had voor mij altijd iets spottends. Een begrip dat je vooral gebruikte voor die ene speler in je team die bij de eerste regendruppel al met bedenkelijke smoesjes begon. Die tijdens gure wintertrainingen ineens een “vervelend pijntje” had. Of die, wanneer de wind dwars over het veld joeg en de temperatuur richting het vriespunt zakte, opvallend vaak “andere verplichtingen” bleek te hebben. Ik hoorde vroeger niet bij dat soort voetballers. Integendeel zelfs: hoe natter het veld, hoe meer modder, hoe liever ik het had. De geur van nat gras, regen die horizontaal over het veld joeg, de bal die net iets anders rolde door een plas water – het hoorde allemaal bij het spel dat ik zo mooi vond.
Het bovenstaande schreef ik op 19 november van het vorig jaar. Toen we nog aan de vooravond stonden van een lange periode met winters ongemak. Een periode waarin de dagen kort zijn, de ochtenden donker en de kou zich langzaam maar zeker in je lichaam nestelt. Een periode ook waarin de motivatie soms net iets meer moeite kost dan in de lente of zomer. Wat ik toen nog niet wist, was dat die periode uiteindelijk zou uitmonden in een opmerkelijke verandering. Een verandering in hoe ik naar mezelf keek. Want tussen 13 december 2025 en 18 maart 2026 werd er door mij niet gevoetbald. Niet omdat het niet kon, maar omdat ik het simpelweg niet meer wilde.
Dat is misschien wel de grootste tegenstelling met vroeger. Waar je ruim zestig jaar geleden boos was wanneer een wedstrijd of training werd afgelast, ben je nu zelf degene die de beslissing neemt. Ga ik wel of ga ik niet? Stap ik in de auto richting Bedum voor een training met de Oldstars, of kies ik voor de sportschool? Het is een vrijheid die je vroeger niet kende, maar die ook vraagt om eerlijkheid naar jezelf.
De weersverwachtingen speelden daarin een rol. Op maandag keek ik naar de voorspellingen, zoals ik dat de laatste jaren steeds vaker doe. De verwachtingen kwamen tussen mijn twee bronnen goed overeen: wind, regen, geen aangename omstandigheden. Vroeger zou dat misschien juist een extra prikkel zijn geweest om te gaan. Nu was de keuze snel gemaakt. Geen ritje naar Bedum op woensdagmorgen, maar een alternatief dichter bij huis.
En inderdaad, op woensdagochtend waaide het stevig, waren de ramen nat en lagen de straten er glinsterend bij. Het was zo’n typische ochtend waarop je al bij het openen van de gordijnen weet hoe laat het is. En ergens gaf dat ook een bevestiging. Als ‘mooiweervoetballer’ had ik op maandag al de juiste keuze gemaakt.
Het blijft een woord dat schuurt. Mooiweervoetballer. Alsof er een waardeoordeel in zit. Alsof je minder bent dan diegene die onder alle omstandigheden blijft doorgaan. Maar is dat eigenlijk wel zo? Of is het simpelweg een andere manier van omgaan met dezelfde passie?
Natuurlijk ontkom je niet aan de opmerkingen. Vorige week, bij mijn eerste training na drie maanden, viel het woord weer een paar keer. Met een glimlach, met een knipoog. Zoals dat hoort binnen het Walking Football. Want hoe serieus we het spel ook nemen, de humor mag nooit ver weg zijn. Sterker nog, die humor is misschien wel één van de belangrijkste redenen waarom we er nog steeds staan.
Iedereen heeft zijn eigen grens, zijn eigen motivatie, zijn eigen manier om het spel te beleven. De één trotseert zonder aarzelen wind en regen, de ander kiest bewust zijn momenten. En ergens ligt de waarheid waarschijnlijk in het midden.
Gisteravond hoorde ik in een programma een uitspraak van Peter Bosz die bleef hangen. Dat iemand die geen keuzes durft te maken, bang is voor wat een ander daarvan vindt. Een opmerking die me raakte, misschien juist omdat die zo herkenbaar is. Want hoe vaak laten we ons niet leiden door wat een ander vind ?
Als ik terugkijk op mijn leven, dan zie ik juist dat keuzes maken altijd een rode draad is geweest. Soms logisch, soms onverwacht, maar altijd vanuit een gevoel dat het klopte. Zo was daar de beslissing om op 54-jarige leeftijd te stoppen bij het UMCG. Een keuze die niet door iedereen werd begrepen , maar voor mij goed voelde. Mijn hart lag ergens anders. Mijn
hart was gaan kloppen voor het schrijven van sportverslagen. Iets wat op 51-jarige leeftijd begon en uitgroeide tot een passie die nu, 18 jaar later, nog steeds springlevend is. Het is een keuze geweest die mijn leven een andere richting gaf, maar wel een richting die bij me past en mijn leven heeft verrijkt
En zo was er in november 2025 opnieuw een keuze. Misschien een kleinere, maar voor mij toch betekenisvol. De keuze om mezelf te bestempelen als ‘mooiweervoetballer’. Niet als excuus, niet als zwakte, maar als een bewuste afweging. Een manier om het voetbal op mijn eigen voorwaarden te blijven beleven.
Een ‘mooiweervoetballer’ die voor zichzelf een ondergrens heeft ingesteld qua temperatuur. Die ook wind en regen laat meewegen in de beslissing om wel of niet te gaan. Niet omdat het niet meer kan, maar omdat hij het niet altijd meer hoeft of wil.
Misschien is dat wel de essentie van ouder worden binnen de sport. Dat je leert luisteren naar je lichaam, naar je gevoel, naar wat je nog energie geeft en wat niet. Dat je accepteert dat dingen veranderen, zonder dat de liefde voor het spel verdwijnt.
En die keuze …...maakt iedereen voor zichzelf en niemand anders
