Fusie ? Ja! maar .......
De trainerscarrousel in het verspreidingsgebied van de Ommelander Courant is bijna tot stilstand gekomen. Nieuwe namen zijn gepresenteerd, contracten zijn verlengd en ambities uitgesproken. Alleen vanuit Noordwolde en drie verenigingen in de voormalige gemeente De Marne is het nog stil.
Dat Noordwolde nog geen duidelijkheid heeft, is op zichzelf opmerkelijk. Maar dat het rondom Kloosterburen, VVSV’09 en FC LEO zo stil is, verbaast eigenlijk niemand. Daar hangt immers een veel groter vraagteken boven de clubhuizen dan alleen de naam van een trainer.
Als we een bestuurslid van FC LEO mogen geloven, en waarom zouden we aan zijn integriteit twijfelen, dan gaan de drie verenigingen per 1 juli 2026 samen verder als één club. Een besluit dat jarenlang onbespreekbaar leek, maar inmiddels steeds concretere vormen aanneemt. En samen verder gaan betekent ook: een streep onder het verleden en een frisse start maken.
Dat geldt zeker voor de trainer. Een oefenmeester die nu aan één van de drie verenigingen verbonden is, zou simpelweg geen logische keuze zijn. Hoe goed of geliefd hij ook is. Een fusie vraagt om neutraliteit, om iemand zonder historie, zonder kleur, zonder ‘dat is er eentje van hen’-gevoel. Een nieuwe club moet fris beginnen, hoor je van alle kanten. En daar valt weinig tegenin te brengen.
Die frisse start moet zich overigens niet beperken tot de lijnen op het trainingsveld. Minstens zo belangrijk is de accommodatie. De geluiden dat de gemeente Het Hogeland de portemonnee moet trekken en de nieuwe vereniging moet ‘trakteren’ op een nieuw onderkomen, zijn dan ook volkomen terecht. De gemeente mag nooit de fout maken die bij de fusie tussen UVV’70 en Zeester tot VVSV’09 is gemaakt. Jarenlang doormodderen op twee complexen is funest geweest voor de ontwikkeling van die club. En in dit geval zou het zelfs om drie complexen gaan. Dat is geen uitdaging meer, dat is killing.
Een fusie slaagt of faalt niet alleen op papier, maar vooral in de praktijk. Spelers, vrijwilligers, supporters en jeugdleden moeten elkaar dagelijks tegenkomen. In dezelfde kleedkamers, in dezelfde kantine, langs dezelfde lijn. Wie dat verspreidt over meerdere locaties, creëert eilandjes. En eilandjes zijn het tegenovergestelde van samen aan een toekomst werken.
Natuurlijk word ik als trouwe volger van het amateurvoetbal in onze regio regelmatig gevraagd wat ik van deze fusie vind. Het eerlijke antwoord? Met het verstand zeg ik volmondig ja. Met mijn gevoel is het ingewikkelder.
Realistisch denkend is deze fusie bijna onvermijdelijk. Het is niet te verwachten dat het aantal leden bij de drie verenigingen de komende jaren zal stijgen. Vergrijzing, veranderende interesses, het zijn geen lokale problemen, maar landelijke trends. Samenwerken is dan geen zwaktebod, maar een vorm van overleven. Eén sterke vereniging met voldoende draagvlak, een gezonde jeugdafdeling en duidelijke structuur heeft simpelweg meer toekomst dan drie clubs die ieder afzonderlijk blijven doormodderen
Maar ergens knaagt het. Het besef dat ik straks nooit meer langs de lijn zal staan bij Kloosterburen, VVSV’09 of FC LEO, doet iets met me. Dat zijn plekken waar ook voor mij mooie herinneringen liggen. Wedstrijden in weer en wind, gesprekken langs het veld, herkenbare gezichten in de kantine. Jarenlang heb ik daar met enorm veel plezier rondgelopen, gekeken, geluisterd en geschreven. Dat verdwijnt niet zomaar, ook al komt er iets nieuws voor in de plaats.
Vijf jaar geleden had iedereen die voorspelde dat deze drie verenigingen in 2026 samen verder zouden gaan, degene misschien wel voor gek verklaard. De onderlinge verschillen leken te groot, de historie te zwaar, de emoties te diepgeworteld. “Dat nooit,” was het vaste antwoord. En toch staan we hier nu. Met plannen, gesprekken en een fusie die steeds dichterbij komt.
Diezelfde man die toen misschien voor gek werd verklaard, krijgt nu met terugwerkende kracht gelijk. En waarschijnlijk hoopt ook hij, net als velen, dat alle betrokkenen binnen de drie verenigingen straks met een open blik en zonder oude ballast aan dat nieuwe avontuur beginnen.
Want uiteindelijk draait het niet om namen, kleuren of logo’s. Het draait om voetbal. Om samen op zaterdag het veld op gaan. Om jeugd die kan blijven spelen in het dorp of de regio. Om vrijwilligers die hun energie niet versnipperen, maar bundelen. Als dat lukt, kan deze fusie weleens WEL een succes worden
Dan wordt het misschien wel een nieuw begin waar over vijf jaar met trots op wordt teruggekeken. En waar zelfs de nostalgici onder ons stiekem moeten toegeven: dit was nodig. En misschien ook wel mooi.
