Een weekend waarin supporters de grootste verliezers waren
Het voetbalweekend van 10 en 11 januari zal bij veel supporters niet herinnerd worden om doelpunten, tactische vondsten of verrassende uitslagen. Nee, dit weekend stond symbool voor iets anders: het moment waarop opnieuw pijnlijk duidelijk werd hoe laag de supporter op de prioriteitenlijst staat binnen het betaalde voetbal in Nederland.
Dat er mensen zijn die schijt hebben aan supporters, werd dit weekend op meerdere fronten zichtbaar. Van trainers die de realiteit van de tribune lijken te ontkennen tot een sportzender die vooral tevreden leek mehet doordrukken van haar uitzendschema. De gemene deler: niemand die écht oog had voor de mensen die het voetbal dragen.
Neem de trainer van FC Groningen, bekend om zijn eeuwige korte broek op het trainingsveld, die in een regionaal dagblad besloot zijn mening te geven over de omstandigheden rond het duel FC Groningen – NAC. In plaats van begrip voor supporters die in winterse omstandigheden onderweg moesten, klonk er vooral , het is koud maar waarom dan niet voetballen. Alsof files, gladheid en ijzige temperaturen bijzaken zijn. Alsof het allemaal aanstellerij was
Natuurlijk mag een trainer zeggen wat hij wil. Vrijheid van meningsuiting staat niet ter discussie. Maar wat wel ter discussie mag staan, is het totale gebrek aan empathie. Voor de NAC- supporters was het geen leuk uitstapje, maar een logistieke operatie. Uren onderweg,risico’s op de weg. Dat wegwuiven als onzin zegt veel over de afstand tussen veld en tribune.
Het gevoel dat trainers, en bij uitbreiding spelers en bestuurders, denken dat ze alles maar kunnen zeggen, leeft breed. Die opmerking hoorde ik gisteren nog in de sportschool. En eerlijk is eerlijk: die gedachte komt niet uit de lucht vallen. Het is het gevolg van jarenlange vervreemding tussen het voetbalbedrijf en de mensen die week in, week uit op de tribune zitten .
Dat een eventuele afgelasting van FC Groningen – NAC “niet vreemd” zou zijn geweest, is dan ook een volstrekt redelijke gedachte. Sterker nog: het had getuigd van gezond verstand. Maar gezond verstand bleek dit weekend schaars.
En dan ESPN. De zender die zich profileert als hét gezicht van het Nederlandse voetbal, maar zich steeds vaker ontpopt als de regisseur die alles en iedereen laat dansen naar haar pijpen. In deze hele soap was ESPN geen onschuldige toeschouwer, maar de grote boosdoener.
Op de buis leek het allemaal prima. Fresia en Aletha kirden vrolijk over het programma, alsof het een zomerse speelronde betrof. Pascal ‘Blokhoofd’ Kamperman kreeg bijna een geluksmomentje toen hij sprak over een gevoelstemperatuur van -13 graden in het Abe Lenstra Stadion. Alsof dat een leuk weetje was, in plaats van een serieuze waarschuwing en wat ook nog eens complete onzin was ook..
Wie geen abonnement heeft – zoals ondergetekende – kon op het open kanaal de beelden zien. En die beelden vertelden een ander verhaal. Bij AZ – Volendam, Heerenveen – Feyenoord en Go Ahead Eagles – Fortuna Sittard zag je hetzelfde tafereel: supporters dik ingepakt, verkleumd, handen diep in de zakken, sjaals tot over de neus getrokken. Mensen die niet kwamen voor comfort, maar uit clubliefde.
Dat contrast was schrijnend. Binnen in de studio warme praatjes, goede verlichting en koffie binnen handbereik. Buiten op de tribunes mensen die zaten te kleumen. En dat alles omdat het uitzendschema heilig is. Omdat er contracten zijn. Omdat de tv de baas is geworden.
Laten we eerlijk zijn: zonder supporters is voetbal niets. Geen sfeer, geen beleving, geen identiteit. Maar dat besef lijkt steeds verder naar de achtergrond te verdwijnen. Supporters worden behandeld als figuranten in een televisieshow, niet als het kloppend hart van de sport.
De macht van ESPN binnen het Nederlandse betaalde voetbal is inmiddels zo groot dat wedstrijden worden gepland zonder echte afweging van omstandigheden. Weer, reistijd, veiligheid: het zijn randzaken geworden. Dit weekend waren supporters de grootste verliezers. En zolang dat niet wordt erkend, zal het ook niet de laatste keer zijn.
Dat er mensen zijn die schijt hebben aan supporters, werd dit weekend op meerdere fronten zichtbaar. Van trainers die de realiteit van de tribune lijken te ontkennen tot een sportzender die vooral tevreden leek mehet doordrukken van haar uitzendschema. De gemene deler: niemand die écht oog had voor de mensen die het voetbal dragen.
Neem de trainer van FC Groningen, bekend om zijn eeuwige korte broek op het trainingsveld, die in een regionaal dagblad besloot zijn mening te geven over de omstandigheden rond het duel FC Groningen – NAC. In plaats van begrip voor supporters die in winterse omstandigheden onderweg moesten, klonk er vooral , het is koud maar waarom dan niet voetballen. Alsof files, gladheid en ijzige temperaturen bijzaken zijn. Alsof het allemaal aanstellerij was
Natuurlijk mag een trainer zeggen wat hij wil. Vrijheid van meningsuiting staat niet ter discussie. Maar wat wel ter discussie mag staan, is het totale gebrek aan empathie. Voor de NAC- supporters was het geen leuk uitstapje, maar een logistieke operatie. Uren onderweg,risico’s op de weg. Dat wegwuiven als onzin zegt veel over de afstand tussen veld en tribune.
Het gevoel dat trainers, en bij uitbreiding spelers en bestuurders, denken dat ze alles maar kunnen zeggen, leeft breed. Die opmerking hoorde ik gisteren nog in de sportschool. En eerlijk is eerlijk: die gedachte komt niet uit de lucht vallen. Het is het gevolg van jarenlange vervreemding tussen het voetbalbedrijf en de mensen die week in, week uit op de tribune zitten .
Dat een eventuele afgelasting van FC Groningen – NAC “niet vreemd” zou zijn geweest, is dan ook een volstrekt redelijke gedachte. Sterker nog: het had getuigd van gezond verstand. Maar gezond verstand bleek dit weekend schaars.
En dan ESPN. De zender die zich profileert als hét gezicht van het Nederlandse voetbal, maar zich steeds vaker ontpopt als de regisseur die alles en iedereen laat dansen naar haar pijpen. In deze hele soap was ESPN geen onschuldige toeschouwer, maar de grote boosdoener.
Op de buis leek het allemaal prima. Fresia en Aletha kirden vrolijk over het programma, alsof het een zomerse speelronde betrof. Pascal ‘Blokhoofd’ Kamperman kreeg bijna een geluksmomentje toen hij sprak over een gevoelstemperatuur van -13 graden in het Abe Lenstra Stadion. Alsof dat een leuk weetje was, in plaats van een serieuze waarschuwing en wat ook nog eens complete onzin was ook..
Wie geen abonnement heeft – zoals ondergetekende – kon op het open kanaal de beelden zien. En die beelden vertelden een ander verhaal. Bij AZ – Volendam, Heerenveen – Feyenoord en Go Ahead Eagles – Fortuna Sittard zag je hetzelfde tafereel: supporters dik ingepakt, verkleumd, handen diep in de zakken, sjaals tot over de neus getrokken. Mensen die niet kwamen voor comfort, maar uit clubliefde.
Dat contrast was schrijnend. Binnen in de studio warme praatjes, goede verlichting en koffie binnen handbereik. Buiten op de tribunes mensen die zaten te kleumen. En dat alles omdat het uitzendschema heilig is. Omdat er contracten zijn. Omdat de tv de baas is geworden.
Laten we eerlijk zijn: zonder supporters is voetbal niets. Geen sfeer, geen beleving, geen identiteit. Maar dat besef lijkt steeds verder naar de achtergrond te verdwijnen. Supporters worden behandeld als figuranten in een televisieshow, niet als het kloppend hart van de sport.
De macht van ESPN binnen het Nederlandse betaalde voetbal is inmiddels zo groot dat wedstrijden worden gepland zonder echte afweging van omstandigheden. Weer, reistijd, veiligheid: het zijn randzaken geworden. Dit weekend waren supporters de grootste verliezers. En zolang dat niet wordt erkend, zal het ook niet de laatste keer zijn.
