Een fusie als reddingsboei of als laatste hoofdstuk?
Wanneer je regelmatig langs de voetbalvelden in onze regio loopt, hoor je van alles. Over gemiste kansen, scheidsrechters die “het weer niet zagen”, maar ook over onderwerpen die wat dieper gaan dan de uitslag van de dag. Eén van die onderwerpen waar ik de laatste weken steeds vaker vragen over krijg, is de mogelijke fusie tussen Kloosterburen, FC LEO en VVSV’09.
“Wat vind jij daar nou van, Johan?” wordt me dan gevraagd. En dan kun je twee dingen doen: zeggen dat je daar geen mening over hebt, of gewoon eerlijk zijn. Ik kies voor dat laatste.
Laat ik beginnen met te zeggen dat ik geen partij ben in deze kwestie. Ik schrijf dit niet als iemand die aan de vergadertafel zit of als vertegenwoordiger van één van de clubs. Ik schrijf dit als Johan Staal, beheerder van Puurvoetbalonline, en vooral als voetballiefhebber die het regionale voetbal een warm hart toedraagt. Niet meer en niet minder.
En juist daar wringt de schoen. Want wie eerlijk kijkt naar de toekomst van deze drie verenigingen, ziet een probleem dat niet van vandaag of gisteren is. De aanwas stokt.
Het hoogste jeugdteam van SJO De Marne, de JO17, speelt in de vijfde klasse. Dat is niet goed, en het zegt iets over de breedte en het niveau van de jeugdopleiding binnen de drie verenigingen . Er is simpelweg te weinig doorstroom om op termijn met een van de drie zelfstandige eerste elftallen in de vierde klasse te kunnen spelen. We kunnen het mooier maken dan het is, maar de cijfers liegen niet. Het aantal kinderen in deze dorpen neemt af, de gemiddelde leeftijd stijgt, en de animo voor verenigingsvoetbal verandert. Jongeren trekken voor studie of werk weg en keren niet altijd terug. Dat is geen verwijt, dat is een realiteit.
Kloosterburen, FC LEO, VVSV’09, het zijn niet zomaar namen. Het zijn verhalen over verenigingen. Herinneringen aan legendarische wedstrijden, aan zaterdagen en zondagen waarop het hele dorp uitliep om “ons eerste” te zien spelen.
Het zijn clubliefdes die generaties lang zijn doorgegeven. En die gooi je niet zomaar in één fusiepot.
Ik begrijp die emotie volledig. Een fusie voelt als afscheid nemen van iets dat altijd vanzelfsprekend leek. De vlag, de clubkleuren, het zit in je hart. Dat mag je niet onderschatten, en dat moet ook niet onderschat worden door bestuurders of de gemeente. Maar soms, hoe pijnlijk ook, is vasthouden aan het verleden niet de manier om de toekomst veilig te stellen.
“Wat vind jij daar nou van, Johan?” wordt me dan gevraagd. En dan kun je twee dingen doen: zeggen dat je daar geen mening over hebt, of gewoon eerlijk zijn. Ik kies voor dat laatste.
Laat ik beginnen met te zeggen dat ik geen partij ben in deze kwestie. Ik schrijf dit niet als iemand die aan de vergadertafel zit of als vertegenwoordiger van één van de clubs. Ik schrijf dit als Johan Staal, beheerder van Puurvoetbalonline, en vooral als voetballiefhebber die het regionale voetbal een warm hart toedraagt. Niet meer en niet minder.
De sportieve werkelijkheid
Wie de ranglijsten van dit moment bekijkt, ziet op het eerste gezicht geen reden tot paniek. Kloosterburen doet het met 9 punten uit 4 wedstrijden prima en bezet een keurige derde plek. VVSV’09 heeft 3 punten uit 2 duels en staat achtste, terwijl FC LEO met 3 uit 4 op plek negen bivakkeert. Voor de eerste twee teams een redelijke start, al zegt dat begin van het seizoen nog weinig. De echte test komt later, als de blessures en schorsingen hun tol beginnen te eisen en de selectie wat dunner wordt.En juist daar wringt de schoen. Want wie eerlijk kijkt naar de toekomst van deze drie verenigingen, ziet een probleem dat niet van vandaag of gisteren is. De aanwas stokt.
Het hoogste jeugdteam van SJO De Marne, de JO17, speelt in de vijfde klasse. Dat is niet goed, en het zegt iets over de breedte en het niveau van de jeugdopleiding binnen de drie verenigingen . Er is simpelweg te weinig doorstroom om op termijn met een van de drie zelfstandige eerste elftallen in de vierde klasse te kunnen spelen. We kunnen het mooier maken dan het is, maar de cijfers liegen niet. Het aantal kinderen in deze dorpen neemt af, de gemiddelde leeftijd stijgt, en de animo voor verenigingsvoetbal verandert. Jongeren trekken voor studie of werk weg en keren niet altijd terug. Dat is geen verwijt, dat is een realiteit.
De emotie van historie
En toch… praten over een fusie voelt voor velen als heiligschennis.Kloosterburen, FC LEO, VVSV’09, het zijn niet zomaar namen. Het zijn verhalen over verenigingen. Herinneringen aan legendarische wedstrijden, aan zaterdagen en zondagen waarop het hele dorp uitliep om “ons eerste” te zien spelen.
Het zijn clubliefdes die generaties lang zijn doorgegeven. En die gooi je niet zomaar in één fusiepot.
Ik begrijp die emotie volledig. Een fusie voelt als afscheid nemen van iets dat altijd vanzelfsprekend leek. De vlag, de clubkleuren, het zit in je hart. Dat mag je niet onderschatten, en dat moet ook niet onderschat worden door bestuurders of de gemeente. Maar soms, hoe pijnlijk ook, is vasthouden aan het verleden niet de manier om de toekomst veilig te stellen.
